Góry Wysokie

;-)

2011-08-06T21:55:00.003+02:00

"...mistrzostwo jest pewną wartością, którą rozwijamy - można być zwycięzcą, ale nie być mistrzem. Mistrzostwo jest maestrią. Ten, kto jest pierwszy, nie zawsze musi być mistrzem. Mistrzostwa trzeba się uczyć, do mistrzostwa trzeba dojrzewać. Mistrzostwo jest jak pień drzewa, gdzie gałązki mogą być kolejnymi etapami zwyciężania. Jest czymś, co stanowi o sile człowieka, jego potencjale."

Robert Korzeniowski

IV Wyrypa Beskidzka

2011-07-17T13:47:00.061+02:00

To dla mnie pierwsza wyrypa. A uprzedzając złośliwe komentarze: półwyrypa. A będąc drobiazgowym: 56% wyrypa. Zwał jak zwał, to świeżutka i jeszcze gorąca relacja z tej oto wycieczki.

Pociąg relacji Katowice - Wisła 15.07.2011 godzina 18.34. Jakaś połowa pasażerów wygląda podejrzanie podobnie. Coś tu się święci, coś co widać już na stacji Ustroń Zdrój, gdzie pociąg prawie całkowicie pustoszeje, a do sporego już tłumu na peronie dołącza jeszcze większa fala ludzi.

Tak, to jest miejsce startu IV Wyrypy Beskidzkiej, w której i ja (po nagłym odkryciu tej imprezy) postanowiłam spróbować sił. Po zapisach i krótkim, acz treściwym przywitaniu, okazuje się że jest nas 160. Ruszamy o 21-szej.

I w ten oto sposób rodzi się długa dżdżownica, zwana również na trasie kometą, pielgrzymką i sznurkiem, ludzi przede wszystkim idących po przygodę i chyba sprawdzenie siebie. Jest tu sporo zorganizowanych grup znajomych, jak i pojedynczych jednostek. Ale nikt tu nie jest sam, znajomości nawiązują się już w pociągu, na peronie, na trasie i na postojach.

Nie jest to konkurs z bogatymi nagrodami. Nie wpisujemy się do księgi rekordów Guinnessa. Nie zdobywanmy żadnych punktów w klasyfikacjach generalnych. Jedyny pożytek z imprezy to to, że agitujemy zbiórkę pieniędzy na pomoc chorego Sebastiana, który też się pojawił na trasie Wyrypy (http://www.s-nikiel-mojegory.pl/). Z tym, że poza uczestkami wyprawy, prawie nikogo nie spotykamy na szlaku. A słyszałam często pojawiające się na trasie pytania: dlaczego idziesz? I, co ciekawe, dużo ludzi nie umiało się sprecyzować. Też nie odpowiem, bo to nie jest też jedna odpowiedź.

Już na pierwszym podejściu na Równicę, po bajecznym zachodzie Słońca, powitała nas na długie godziny noc. Wiedziałam, że teraz to już klamka zapadła i nie ma ucieczki. Pociągi powrotne będą kursować od rana, schroniska są już zamknięte. Więc jedyne co można zrobić rozsądnie to iść przed siebie. A noc na takiej trasie jest dłuższa niż się wydaje. Mrok już dopadł nas w połowie podejścia na Równicę, dzięki temu na ścieżce pojawił się bajeczny rząd świetlików. Moi znajomi pognali gdzieś do przodu. Jak się potem okazało, dobrzy zawodnicy. Gdy byłam już na Równicy wstał Księżyc, by towarzyszyć nam w nocnej wędrówce. Akurat była pełnia, więc to była taka latarnia z nieba, która ułatwiała orientację w terenie. Czołówka była potrzebna, by odnajdywać właściwą ścieżkę szlaku w lesie i wiedzieć po czym się depta.

Przy drugim podejściu, na Czantorię zaczęło się już masowe sapanie, zwłaszcza, że mieliśmy dobre tempo. Od tego szczytu siły grupy zaczęły się rozkładać mniej równomirnie. Mi się włączyło silne ziewanie przy schodzeniu z Czantorii. Była godzina 1-sza rano i tego dnia była to już 25 godzina nie spania. Postanowiłam się wzmocnić jakimś izotonikiem, ale relakcja była odrzutowa. Nie mogłam go przełknąć. Napiłam się tylko zwykłej wody, czekolada i żadne jedzenie nie miały też szans. Dobrnęłam do schroniska na Soszowie. W akcie desperacji, chciałam to wszystko rzucić i iść tam spać, a rano wracać do domu i spać dalej. To były moje podstawowe marzenia w tej chwili. "Na szczęście" było zamknięte, ale były drewniane ławki na zewnątrz, na których niektórzy uczestnicy już postanowili zrobić sobie przerwę. Długo nie myślałam o innym rozwiązaniu, jak tylko ubrałam się we wszystko, co miałam i usnęłam na jednej z ławek. Noc była chłodna i wilgotna, bo zbierała się rosa, a w dolinie również mgły. Zimno dawało się we znaki i odnosiłam wrażenie, że nie mogę usnąć. Trochę się powierciłam i nagle spojrzałam na zegarek. Była 3.30, to znaczy że uciekło mi gdzieś półtorej godziny, czyli jednak musiałam usnąć. Dużo ludzi musiało mnie wtedy minąć, ale nie myślałam już o przejściu Wyrypy. Chciałam dojść do cywiliacji i wracać do domu. To był kryzys.

Zimno wczesnego poranka postawiło mnie na nogi. Należało się rozgrzać. Najlepszym sposobem na to był szybki marsz. Szybko dostałam się na Stożek, w międzyczasie zaczęło widnieć, więc czołówka była zbyteczna. Sporo osób odpoczywało na Stożku, ale mi było zbyt chłodno, poczułam siłę do marszu. I tak dotarłam na Kubalonkę, gdzie spotkałam też sporą grupę. Zrobiło się cieplej i poczułam pierwszy głód, więc wmusiłam w siebie małą kanapkę. Część osób postanawia tu zakończyć trasę, część osób ma chrapkę na Węgierską Górkę, "choćby miało się tam doczołgać".

Po przeanalizowaniu mapy stwierdzam, że szkoda jednak dnia na powrót do domu. Jest dopiero 7. Postanawiam iść na Baranią Górę i tam podejmę decyzję czy schodzę najliższą drogą czy walczę też o Węgierską. Na szczęście zaczynam przyjmować pokarm i picie, więc pojawia siła walki. I tak udaje mi się zdobyć Baranią. Zaczynają boleć nogi, ale zmieniło się nastawienie. Myślę nawet o czymś więcej niż najbliższy cel - Węgierską. Z tym, że teraz czekają mnie 4 godziny zejścia. Ostatecznie decyzję podejmę na dole. Ale już schodząc nogi zaczęły czuć przebyte kilometry, a ja zaczęłam się zastanawiać czy kolejne 12 godzin nocą będę w stanie przetrwać. Kończę trasę w Węgierskiej, a dojście do miasteczka upewnia mnie w tej decyzji. Jak już znalazłam stację PKP upewniłam się w tej decyzji. W pociągu zaliczyłam zgon - więc trasa do Katowic znacznie się skróciła. Pozdrawiam też Panią Konduktor, która mnie nie obudziła by sprawdzić bilet ;-)

Piszę Wam tą relację po 13 godzinach snu, i mam ochotę na więcej. Umieszczam parę zdjęć, przepraszam za ich kiepską jakość, aparat był widocznie równie mocno zmęczony jak ja. Albo i ja też dobrze nie widziałam. Podsumowując pokonałam w 16 godzin 56 km Głównym Szlakiem Beskidzkim, czyli cały Beskid Śląski. Z tego przespałam 1,5 godziny. Jest to mój życiowy rekord w ilości kilometrów w ciągu doby, choć wcześniej nie miałam takiej dokładnej statystyki i klasyfikacji. Nigdy nie jest za późno by założyć. Miałam też trochę czasu, by porozmyślać i ułożyć plan na przyszłość, jak również odpowiednią strategię. Kończąc trasę wiedziałam już od innych uczestników, że część osób zbliża się do Głuchaczek i mają duże szanse by tam szybko dojść. Na oficjalne wyniki czekam. Dzisiaj o 11.30 na miejsce przybyła moja koleżanka - Agnieszka. Jestem z niej dumna, cieszę się że zgodziła się iść ze mną i tak cudownie wygrać! Brawo Aga!

Jeśli ktoś chce wiedzieć więcej o tym, czym jest IV Wyrypa Beskidzka, polecam stronę: http://www.marek.bytom.pl/ Tu zresztą też można poczytać o innych górach wysokich... polecam.

Dzikie Tatry

2011-07-10T15:56:00.012+02:00

Pewnie każdy z nas zadał sobie kiedyś pytanie: Jaka jest najlepsza pora na wyjazd w Tatry. Odpowiedzi jest tyle ile potrzeb, ale często pojawia się słowo: ALE.

Dla miłośników sportów zimowych, wspinaczki w lodzie będzie to sezon zimowy, najlepiej grudzień-marzec. ALE w grudniu tłumy turystów, ponadto zagrożenie lawinowe, psujące zabawę halne… wszystko się może zdarzyć. Dla miłośników ciepła i komfortu wspinaczki w skale to lipiec-sierpień. ALE za tłumy na szlakach, kolejki na łańcuchach, brak miejsc w schroniskach, nagłe burze i trzeba uciekać. Dla lubiących przede wszystkim piękno i spokój najlepsze są n.p. maj i październik, ALE pogoda też lubi się zasnuć mgłą i chmurami na kilka dni, więc trudno się zmotywować wyjść z przyjemnie pustego schroniska.

ALE właśnie dlatego ludzie kochają góry, bo są przewidywalne, ale nigdy do końca. I to one zawsze stawiają kropkę nad „i” każdego wyjazdu. Dlatego chcę dziś napisać o górach, które potrafią mimo wszystko zaskakiwać. Będzie tu o kilku dniach spędzonych z Michałem w połowie czerwca w Tatrach.
To, co o tej porze cieszy to brak tłumów. Większość ludzi to szkolne wycieczki, które kończą trasę w okolicach schronisk i wracają spać do Zakopanego. Zostają w schronisku wieczorem ludzie, którzy mają co powiedzieć o górach i o sobie. Ludzie bez wielkich nazwisk i wyczynów, ale bogaci w małe przygody (pozdrawiam serdecznie!). To co jest również dużym plusem, to że jest już ciepło, śnieg już tylko w poszarpanych płatach przypomina o zimie wiedząc o swym rychłym końcu tegorocznego istnienia.
Ten wyjazd był też dużym znakiem zapytania. Było słonecznie, zapowiadały się jednak burze, co mogło krzyżować plany. Postanowiliśmy wykorzystać maksymalnie ile się da z tego pobytu. Przyjechaliśmy o 5.30 do Zakopanego, niewyspani i jeszcze trochę rozleniwieni chcemy jechać do Łysej Polany i przejść najkrótszą trasą z kominami do „Piątki”. Górale, ludzie znani od zawsze jako łasi na dutki, oczywiście pierwsze busy proponują grubo po 6-stej i to jak się pojawią turyści. No chyba, że bus-taxi za niebagatelną kwotę. Tak więc trzeba się było obudzić i zmodyfikować plany. Poszliśmy pieszo do Kuźnic, tamtędy na Halę Gąsienicową, szlakiem przez Krzyżne do Doliny Pięciu Stawów. Uznaliśmy tą trasę za najprostszą i nie najdłuższą z uwagi na kilogramy na plecach. Na szlaku było wyjątkowo pusto. W ciągu całego dnia spotkaliśmy kilku turystów. Ponadto był gorący dzień jak na góry, dopiero od stanięcia na przełęczy Krzyżne zaczął wiać chłodny wiatr, ale widoki były bajeczne. Po drodze Michał spotkał świstaka a potem łasicę, które idąc jako pierwszy mi przepłoszył i sam też nie zdążył zrobić zdjęcia.

Nie szkodzi, reszta wyjazdu nam to zrekompensowała. Kolejnego dnia byliśmy już przed 5-tą na szlaku. Oczywiście brak ludzi, lekko chłodne powietrze, ale i tak ładna pogoda. Najpierw spotykamy rodzinę kozic, które najpierw nie zwracały na nas większej uwagi, a gdy i my (po udanej sesji zdjęciowej) zaczęliśmy się oddalać, one zrobiły to samo. Tego samego dnia spotkaliśmy jeszcze w 3 różnych miejscach świstaki, z czego 2 przy samym zwykle często uczęszczanym szlaku. Jeden świstak, który położył się na kamieniu i zdawał się być bardziej zainteresowany naszą obecnością nawet niż my nim, sprawiał wrażenie jakby sam miał zaraz wyciągnąć aparat. Pozostałe jednak, były dość zaskoczone naszą tak wczesną obecnością w pobliżu ich norek. Innego dnia, idąc już granią Tatr Zachodnich, również spotkaliśmy o takiej porze zdziwione świstaki. Nawet się nie spodziewałam, że tak wysoko mają też nory. Poza tym potwierdziła się zdobyta gdzieś wcześniej wiedza, że świstaki zakładają domy blisko szlaków, bo ich wrogowie czyli orły i niedźwiedzie też się boją ludzi. Ten świstak to ma jednak łeb do interesów.
Wędrując tak od wczesnych godzin porannych, pierwszych ludzi zaczęliśmy spotykać na szlakach od około 9-10, gdy mieliśmy już chyba najlepsze przygody za sobą. Pogoda wynagrodziła nam wczesne wstawanie dobrą pogodą do południa, a gdy już wróciliśmy do schroniska po kilku już godzinach łażenia rozpoczynały się dopiero burze. Jednego tylko dnia skróciliśmy trasę, bo burza zaczęła się zbierać już koło południa.
Jeśli podsumować naszą działalność górską, to były: Przełęcz Krzyżne, Szpiglasowy x 2, Wrota Chałubińskiego, Kozi Wierch, Wołowiec, Jarząbczy, Jakubina, Kończysty. I zupełnie pop-turystycznie na Słowacji wjazd na Łomnicę, gdzie też nam dopisało szczęście, bo „startowaliśmy” w chmurach, a na szczycie chmury odsłoniły nam uroki Tatr Wysokich i Bielskich.
No i opowiedziałam o przygodzie, już mi się marzy kolejny taki czerwiec. Pewnie przez to upublicznienie naszego wyjazdu w przyszłym roku, gdy o 5-tej będę wychodzić ze schroniska, będę to robić ostatnia. Będę czekać w sznurku ludzi by wejść gdzieś wyżej, i stojąc na końcu kolejki przeklinać pod nosem, że po co mi było się tak rozpisywać na blogu…Także wszystko co powyżej potraktujcie jako żarcik, zdjęcia to fotomontaż ;-D

PS. Część zdjęć... *by Michał

Maraton Dhaulagiri

2011-06-25T20:11:00.008+02:00

Znów sam wyruszyłem na bieg maratoński. Michał nie czuł się jeszcze na siłach ale postaram się go wyciągnąć w tym roku przynajmniej na jeden maraton. Od razu się pochwale, że pobiłem swój rekord czasowy.

Uzyskałem czas 3:23:52 – nie udało się więc powalczyć o wynik 3:15 ale przynajmniej zszedłem poniżej 3:24. Z takim wynikiem zająłem 8me miejsce. Zapewne w poniedziałek pojawią się dokładne wyniki z maratonu na stronie Biegowej Korony Himalajów. W każdym razie zwycięzca pobiegł poniżej 3 godzin.

Podczas tego maratonu zastosowano nowe chipy do mierzenia czasu po każdym okrążeniu – przyczepiało je się na kostkę jednej z nóg, wcześniej trzeba było chip przymocowywać do buta sznurówkami, co jest nieco męczącą rzeczą.

Tym razem biegłem spokojnie – nie wyrywałem się na siłę do przodu na pierwszych okrążeniach. Starałem się biec w dobrym tempie ale tak, żeby trzymać rezerwę na końcówkę. Na półmetku miałem czas około 1:34 – miewałem już lepsze czasy na półmetku. Szkoda, że nie dałem rady powtórzyć czasu z pierwszej połówki… Wystarczyłoby do bardzo dobrego wyniku poniżej 3.15…

Po połówce miałem lekkie znużenie kolejnymi kółkami. Chyba 7dme okrążenie miałem jakieś takie wolniejsze. Po siedmiu okrążeniach czułem się tym razem dosyć dobrze. Swoje ósme okrążenie spokojnie przebiegłem, planując jak przebiegnę kolejne kółko. Postanowiłem na przedostatnim okrążeniu wziąć wcześniej zostawioną półlitrową butelkę z cytrynowym Isostarem i swoje magiczne Prince Polo, które miało dać mi super podładowanie. I tak piłem przez połowę okrążenia tego Isostara, a następnie zacząłem jeść wafelek. Po paru gryzach zrobiło mi się niedobrze. Nie dałem rady zjeść wafelka. Skupiając się na spożywaniu trochę zwolniłem i to 9te okrążenie mogłem szybciej przebiec. Pod koniec tego okrążenia przegoniły mnie na chwilę 2 osoby – ale jeszcze przed końcem kółka udało mi się je z powrotem wyprzedzić.

Na ostatnim okrążeniu starałem się biec jak najszybciej. Przez chwilę chciał mnie przegonić mężczyzna z długim włosami o ciemniejszej cerze wyglądający jak indianin. Przestraszyłem się, że mnie przegoni i wtedy jeszcze bardziej przyśpieszyłem – nie myślałem, że będę w stanie, aż tak szybko biec na ostatnim okrążeniu. Czas jaki miałem na 9tym okrążeniu to jakieś 3godziny i 5 czy 6 minut, a może więcej (miałem zwykły zegarek ze wskazówkami i nie jestem pewien). Już właściwie nie było za bardzo szansy na pobicie swojego rekordu.

A jednak udało mi się bardzo rozpędzić i utrzymywać to szybkie tempo – co w poprzednich maratonach na ostatnich 4rech kilometrach było dla mnie czymś nie do pomyślenia. Wiedziałem, że uzyskam czas zbliżony do mojego rekordu i myślałem o tym, że szkoda by było choć trochę go nie pobić. Na ostatnich 500 metrach jeszcze mocniej przyśpieszyłem.

I udało się! Ale jest pewien niedosyt, bo mając tyle sił na ostatnim okrążeniu mogłem przyśpieszyć wcześniej – na 9tym, a może nawet na 8mym okrążeniu i byłaby szansa na przebicie 3:20 … Ciekaw jestem w jakim czasie przebiegłem, to ostatnie okrążenie – na pewno poniżej 20 minut.

Po tej szybkiej końcówce źle się czułem. Nogi mnie nie bolały tak jak w poprzednich maratonach. Natomiast trochę kręciło mi się w głowie i chciało wymiotować. Jednak teraz jest już całkiem dobrze. No, nogi się odezwały i bolą…

Na mecie oprócz dyplomu otrzymałem medal. Normalnie otrzymuje się tylko dyplomy – wyjątkiem był Maraton Gasherbrum I, który został połączony z Maratonem Kukuczki ale wtedy opłata była w wysokości 40 złotych. Po Maratonie Kukuczki zostało jeszcze sporo medali i w dzisiejszym maratonie je rozdawali… Fajnie!

Dzisiejsza pogoda była dobra do biegów. Maraton jak zwykle rozpoczął się o 12tej. Jakoś o 13.30 trochę popadało i później też jeszcze troszkę kapało. Szczęśliwie, że było zachmurzenie chroniące przed słońcem – biegacze maratonów nie lubią słońca... Wiał też niezbyt mocny ale jednak pozytywnie odczuwalny wiatr.

Kolejny maraton z Biegowej Korony Himalajów odbędzie się 30 lipca w sobotę pod nazwą Maraton Czo Oju (bądź też Cho Oyu).

Już w sobotę kolejny maraton z Biegowej Korony Himalajów

2011-06-23T22:03:00.006+02:00

Biegowa Korona Himalajów jest organizowana przez AWF im. Jerzego Kukuczki w Katowicach. Sobotni Maraton Dhaulagiri, będzie już siódmym maratonem z Biegowej Korony Himalajów.

W ciągu roku AWF organizuje, aż 14 maratonów – tyle ile jest ośmiotysięcznych szczytów. Nazwy poszczególnych maratonów, to nazwy ośmiotysięcznych szczytów w kolejności ich zdobycia przez Kukuczkę. Osoby, które ukończą w ciągu roku co najmniej 8 maratonów zostaną wyróżnione medalem i pucharem. W sobotę wybieram się na swój trzeci maraton z Biegowej Korony Himalajów. Być może pobiegnie również Michał.

Wszystkie maratony odbywają się w Katowicach w Dolinie Trzech Stawów. Dystans to pełny maraton czyli 42 kilometry i 195 metrów – rozłożony na 10 okrążeń. Organizator zapewnia wodę i przekąski dla biegaczy w trakcie biegu oraz po biegu. Opłata to jedyne 10 złotych.

Swój pierwszy maraton przebiegłem niedawno, bo 3 maja tego roku – był to Silesia Marathon. Uzyskałem stosunkowo dobry czas: 3:24:54, jak na swój pierwszy raz. W Maratonie Gasherbrum II poprawiłem się nieznacznie i uzyskałem 3:24:37. Po zaledwie tygodniowej przerwie od Maratonu Gasherbrum II przystąpiłem do Maratonu Gasherbrum I (który został połączony z corocznym Maratonem Kukuczki), który przemęczyłem w ponad 4 godziny (było gorąco…).

W sobotę chciałbym pobić swój rekord czasowy, a najlepiej pobiec poniżej 3h i 15 minut. Jak zwykle mało trenowałem, więc będzie ciężko…

O tym, żeby zostać maratończykiem myślałem od jesieni. Czyż marathon man nie brzmi lepiej od takiego iron man….? Coś w tym jest… A tak, poważniej to do biegania skłoniłem się tym, że coraz więcej osób biega i zawsze mnie to denerwowało, że ktoś biega a ja nie, a że wydolnościowo jestem dobry, to zaraz zacząłem celować w długodystansowy bieg – który trochę trwa – a chciałem właśnie poczuć, że biegam, wczuć się w to bieganie, uzyskać świadomość biegania…

Wiec tak zacząłem sobie o tym myśleć jesienią… I sobie tak o tym myślałem bardzo długo niewiele biegając… No, kilka razy przebiegłem się nocą z psem po okolicy.

Pod koniec lutego zdecydowałem się zapisać na Silesia Maraton (wtedy opłata była tańsza) i podniecony faktem zapisania się, zacząłem się przygotowywać. Jakoś tak do połowy marca starałem się trochę biegać, później jednak przerwałem moje nocne biegi z psem, gdyż coraz bardziej zaczął boleć mnie kręgosłup (mam lordozę i kifozę i takie tam – krzywizny w krzyżu i w odcinku lędźwiowym). Fizykoterapeutka, u której byłem w marcu, zwróciła mi uwagę, iż bieganie nie jest dobre na bolący krzyż…

I tak zaprzestałem biegania, aż do połowy kwietnia, kiedy to Michał zadzwonił do mnie z pytaniem czy nie przebiegnę się 8 kilometrów w Biegu Korfantego z nim i Forestem. Bieg dosyć fajnie mi wyszedł (czas 31:36) i te dwa tygodnie przed swoim pierwszym maratonem wznowiłem swoje nocne bieganie, a kilka dni przed biegiem kupiłem buty do biegania, po tym jak w Sklepie Biegacza dowiedziałem się, że te buty, które mam nie nadają się na długodystansowy bieg po asfalcie. Fuksem niewiele wydałem na te buty, bo tylko 150 złotych – mieli akurat taką jedną parę, której nikt nie chciał, a mi pasowała…

Dwa dni przed Silesia Maraton zrobiłem sobie dłuższy bieg w Parku Chorzowskim – tym razem bez psa. Po raz pierwszy biegłem non stop jakieś 1,5 godziny… Już w czasie biegu czułem, że moje mięśnie to odczują… I tak też się stało. Następnego dnia wszystko mnie bolało. Bałem się iść w takim stanie na maraton. W ogóle zacząłem tracić wiarę w sens tego wszystkiego. Na forach zacząłem czytać, że niektórzy latami się przygotowują do swojego pierwszego maratonu, że łatwo o kontuzje, że można dostać „ściany” po 30tym kilometrze, że mężczyźni powinni zaklejać sobie sutki dla ochrony przed otarciami, a na meteo wyczytałem, że będzie lać … Coraz bardziej mnie to wszystko przerażało…

Ostatecznie w dniu maratonu zebrałem się do kupy. Zakleiłem swoje sutki dużymi plastrami (po dwa na jeden sutek) i wziąłem dwie koszulki oddychające na bieg, chustę pod szyję i drugą na głowę.

Cały maraton lało. Szybko totalnie przemokłem ale nie było mi zimno (dobrze, że założyłem 2wie koszulki). Od tej całej wody ciągle musiałem przystawać na oddawanie moczu (z 6 może 7 razy) – nie wiem jak dziewczyny dawały sobie z tym radę… Oprócz tych niedogodności, to dosyć dobrze mi się biegło. Miałem dobry czas i zapragnąłem przebiec poniżej 3h i 15 minut.

Po półmetku czując się wyśmienicie zacząłem przyśpieszać. Przegoniłem kilka osób. Włączył mi się utwór Hart’s on Fire (z Rocky 4) w komórce i jeszcze bardziej przyśpieszyłem… Szybki bieg nie trwał jednak do mety i przed 30tym kilometrem zacząłem zwalniać. Wydolnościowo nie czułem się slaby ale nogi zaczęły mi ciążyć i nie dało się ich zmusić do tego, żeby trzymały dobre tempo. Musiałem ustąpić i tych 10 minut brakło mi do czasu 3.15.

O Biegowej Koronie Himalajów usłyszałem jakoś w kwietniu. Po tym jak udało mi się przebiec swój pierwszy maraton postanowiłem pozaliczać kolejne maratony.

Podczas Maratonu Gasherbrum II również padało. Biegłem bardzo szybko na początku – w tempie jakbym chciał przebiec maraton poniżej 3 godzin i … znów nogi się sprzeciwiły. Byłem trochę rozgoryczony faktem, że pobiłem swój rekord o jedyne 17 sekund – chciałem być chociaż minutę lepszy...

Tydzień później pobiegłem w kolejnym maratonie. Nogi mnie przez cały tydzień bolały po ostatnim biegu i myślę, że się nie zregenerowałem. W dodatku było strasznie gorąco. Te okoliczności sprawiły, że biegłem wolniej, a na 9tym okrążeniu miałem spory kryzys. Ostatecznie nie zmieściłem się w 4rech godzinach.

W tej chwili brakuje mi 6 maratonów z Biegowej Korony Himalajów, aby uzyskać wyróżnienie. Powinno się udać...

Galeria z wyjazdu na Spitsbergen w 2009 roku Michała Ciepłego

2011-06-21T15:18:00.003+02:00

Zapraszamy do obejrzenia nowej galerii na naszej stronie: gorywysokie.4tis.pl. Zdjęcia zostały dzisiaj dodane.

http://gorywysokie.4tis.pl/5/spitsbergen_2009

Trudne warunki uniemożliwiły strażakom wejście na Mont Blanc

2011-06-20T23:39:00.005+02:00

Niestety z uwagi na niesprzyjające warunki pogodowe nie udało się strażakom z OSP w Stolarzowicach zdobyć Mont Blanc.

Relacjonuje Piotr Malacha (pomysłodawca wyprawy):
„Nie udało się ze względu na pogodę. Większość dróg w Alpach francuskich były pozamykane. Nawet kolejki na Mont Blanc były nie czynne. Na aklimatyzację wybraliśmy masyw Ecrins - doszliśmy na 3200 m do sroniska i tam spędziliśmy noc. Drogę przeszliśmy naprawdę w bardzo kiepskich warunkach, co się okazało nie lada wyczynem, bo oprócz dwóch gości z obsługi schroniska była tylko nasz grupa. Następnie pojechaliśmy do Chamonix, spaliśmy na 2500 m, na lodowcu Mer de Glace - północne zbocze masywu Mont Blanc, z nadzieją poprawy pogody ale niestety pogoda bez zmian (opady śniegu , bardzo słaba widoczność itp. ). Z 9 dniowej wyprawy dobrej pogody mieliśmy w calości 18 h.”

Wyprawa strażaków z Bytomia na Mont Blanc

2011-06-20T22:10:00.002+02:00

W dniach 3 czerwiec do 12 czerwiec odbyła się wyprawa strażaków z Ochotniczej Straży Pożarnej w Stolarzowicach (dzielnica Bytomia) na najwyższy szczyt naszego kontynentu.

Zapraszamy do oglądnięcia filmu dotyczącego przygotowań do wyprawy. Krótkiego wywiadu udzielili w nim m.in. Michał Ciepły oraz Artur Hajzer (wybitny Himalaista, twórca projektu Polski Himalaizm Zimowy 2010-2015).

http://www.tvs.pl/35353,ognista_wyprawa_strazakow_z_bytomia_na_mont_blanc.html

Ostatni wypad w Tatry w starym roku 28-30.XII. 2010

2011-01-09T19:15:00.063+01:00

Jak co roku po świętach Bożego Narodzenia wybrałem się w Tatry. Towarzyszyli mi Marcel i Magda. Planowaliśmy w Tatrach spędzić 3 dni i biwakować 2 noce pod namiotem – jednakże pewien splot okoliczności sprawił, iż do tego nie doszło. I może dobrze, bo było wyjątkowo zimno w Tatrach – nawet jak na zimę.

Do Zakopanego dojechaliśmy jakoś koło 7dmej rano we wtorek (28.XII.). Na miejscu okazało się, że Magda ma problemy żołądkowe. Zrobiliśmy więc sobie dłuższą przerwę w Kuźnicach (1000 m) w jednej z knajp. Zabawne, że natrafiliśmy tam na kolędę… Co, śmieszniejsze tego dnia miałem kolędę u siebie w domu…

Późnym popołudniem ruszyliśmy trasą przez Boczań do schroniska Murowaniec (1500 m). Wcześniej zadzwoniliśmy do schroniska aby zarezerwować miejsca noclegowe. Pomysł z biwakiem przy Czarnym Stawie Gąsienicowym odpadł ze względu na złe samopoczucie Magdy.

Pogoda nie była za fajna; niebo pochmurne, lekka mgła i silny mróz. Do Murowańca doszedłem pierwszy - zostawiłem plecak i pośpieszyłem pomóc Magdzie nieść plecak. Spotkaliśmy się trochę za drewnianymi chatkami. Razem doszliśmy do schroniska.

Magda wciąż się źle czuła - została więc w schronisku, a ja z Marcelem ruszyłem na Kościelec (2155 m). Wybraliśmy drogę przechodzącą obok Litworowego Stawu i Zielonego Stawu. Było dosyć mało osób na trasie. Spotkaliśmy parę schodzących Słowaków – dowiedzieliśmy się od nich, że w wyższych partiach gór warunki są w miarę ok. i śnieg trzyma. Zagrożenie lawinowe tego dnia było 1dynkowe, więc zostało tylko przeć do przodu – zwłaszcza, że robiło się coraz później. Trochę się rozpędziłem, żeby zdążyć wejść na Kościelec i zejść z niego jeszcze przed zmrokiem, i niestety źle pokierowałem naszym wejściem – pomyliłem drogi i zamiast iść w stronę Karbu (1853 m), to wleźliśmy na drogę prowadzącą do Świnickiej Przełęczy (2051 m). Marcel był z lekka skrzywiony – gdyż trochę od niego odskoczyłem i musiał mnie gonić, a w dodatku w kilku miejscach było bardzo ślisko (aby nie tracić czasu nie założyliśmy raków), w innych z kolei miejscach śnieg był miękki i trochę się w nim grzęzło. Będąc w pobliżu przełęczy, zorientowawszy się w pomyłce, postanowiliśmy zawrócić do schroniska.

Magda cały czas źle się czuła – leki nie pomagały. Dosyć wcześnie położyliśmy się spać – koło 19tej. Mimo tego momentalnie zasnąłem. Jakoś po 20tej Marcel zbudził mnie mówiąc, że z Magdą jest już dobrze. Pamiętam, że po tym godzinnym śnie nie potrafiłem za bardzo zajarzyć co się dzieje, patrzyłem na zegarek i nie wiedziałem czy jest rano, czy wieczór. W końcu po paru minutach odzyskałem pełną świadomość. Niestety stan Magdy polepszył się tylko na chwilę i jeszcze tej nocy miała kolejne wymioty. Mnie natomiast dawno się tak dobrze jak tej nocy nie spało…

Rano postanowiliśmy z Marcelem pójść na Świnicę. Osłabiona Magda została w schronisku. Wyruszyliśmy koło 11tej. Pogoda była wspaniała – silne słońce, bez zachmurzenia. Szliśmy wczorajszą drogą na Przełęcz Świnicką i stamtąd na taternicki wierzchołek Świnicy (2291 m).

Później w mediach dowiedziałem się, że dzień wcześniej 21dno latek z Wrocławia zaginął, a ostatnim miejscem, w którym był widziany, była Świnica. Jeszcze przed odnalezieniem jego ciała domyślałem się, że udał się ze Świnicy w kierunku Zawratu i po drodze spadł – ten odcinek jest bowiem dosyć eksponowany, a warunki śniegowe były na tyle złe (wierzchnia warstwa śniegu miękka, sam śnieg się nie lepił, a pod tym był twardy śliski zbity śnieg i lód), że niebezpiecznie było pchać się na tą drogę. Dodam, że warto iść z asekuracją przechodząc ten odcinek.

Pierwszy raz wspólnie z Marcelem stanąłem na Świnicy. Widoki były przednie. Porobiłem w drodze i na szczycie dużo zdjęć swoim nowym EOS 50D. Zmarzliśmy jednak mocno na wierzchołku. Jeść postanowiliśmy niżej – gdzie nie byliśmy narażeni na nieprzyjemny, mroźny wiatr. Chciałem jeszcze namówić Marcela na wejście na drugi wierzchołek Świnicy – ten wyższy, ale zobaczywszy, że droga jest przetarta tylko kilka metrów, zrozumiałem, że to nie jest najlepszy pomysł – już kiedyś nieźle się gubiłem idąc z Marcelem na Świnicę... A po za tym zawsze można spaść – śnieg nie był dobry, a tamten odcinek jest dosyć stromy.

Schodziliśmy tą samą drogą. Marcel śpieszył się do Magdy, a ja postanowiłem skoczyć jeszcze na Kościelec. Robiło się późno ale z przełęczy Karb (1853 m) można spokojnie w pół godziny wejść na Kościelec (2155 m), a schodzi się jeszcze szybciej. Rozmówiliśmy się, że posiedzimy w Murowańcu tego dnia ile się da, a później pójdziemy przenocować przy Czarnym Stawie Gąsienicowym. Miałem wrócić jakoś wieczorem. Rozdzieliliśmy się przy odbiciu szlaków. Wziąłem drugi czekan i pognałem.

Na Karbie stanąłem koło 15tej. Coś tam zjadłem (bardzo ważne, żeby jeść często w górach), napiłem się i zostawiłem plecak trochę powyżej przełęczy. Dwie osoby właśnie schodziły z Kościelca, kolejne 4ry zbliżały się do wierzchołka. Szybko ruszyłem do przodu z dwoma czekanami i aparatem na ramieniu. Śniegu na Kościelcu było dosyć mało i w niektórych miejscach odsłaniała się skała, albo czuć ją było pod cienką warstwą śniegu. Schodzącą grupę 4rech osób spotkałem pod wierzchołkiem przy najtrudniejszym odcinku… Poczekałem, aż zejdą i pokonałem te ponad 1,5 metra odsłoniętej skały. Na szczycie zrobiłem kilka fot i po jakichś 5ciu minutach zacząłem schodzić – było około 15.40. Trochę zmagałem się z zejściem na odcinku tej 1,5 metrowej odkrytej skały. Musiałem się skupić, zachować uwagę, dobrze stanąć i jakoś to poszło - jak zawsze z resztą (to był mój 5ty raz zimą na Kościelcu), - jest to jednak najtrudniejszy moment drogi i możliwe, że ten 18 latek, który niedawno spadł z Kościelca, poślizgnął się i stoczył z tego miejsca…

W trakcie drogi zejściowej miałem przyjemność oglądać piękny zachód słońca. Dogoniłem jeszcze przed zostawionym plecakiem grupkę 4rech osób i…. chodziło mi to już po głowie w drodze na Kościelec… Udałem się na Zawrat (2158 m). Pogoda była bardzo dobra, więc czemu miałem sobie odmawiać…? Drogę też znałem – miałem więc pewność, że nie pobłądzę, a droga musiała być przetarta, bo przez Zawrat wiele osób idzie ze schr. z piątki do Murowańca i odwrotnie.

Z Karbu udałem się na Czarny Staw Gąsienicowy. Staw był dobrze oblodzony i przeszedłem przez niego. Wziąłem na łeb czołówkę Marcela, gdyż moja słabiej świeci – fajną ma tą czołówę PETZL’a. W pobliżu Koziej Dolinki spotkałem dwie osoby, które były na Skrajnym Granacie i wracały już do Murowańca. Podzieliłem się z nimi moimi planami wejścia na Zawrat i przyznały mi rację, że trzeba korzystać z dobrej pogody. Raźniej było mi iść udzielonym poparciem.

Wysłałem jeszcze smsa Marcelowi, że udaję się na Zawrat i będę koło 20tej w schronisku. Napisałem również, że mam słabą baterię w komórce – miałem jedną kreskę. Poczym wyłączyłem komórkę, żeby nie marnować baterii. Było strasznie zimno – ledwo napisałem tego smsa.

Będąc przed główną ścianą drogi na Zawrat zostawiłem plecak i szybko pognałem do przodu. Śnieg był trochę miękki ale droga została dobrze przetarta – więc szło się całkiem dobrze. Im wyżej byłem tym mocniej wiał wiatr niepokojąco szumiąc.

W końcu dotarłem do przełęczy. Było koło 18tej. Bardzo mocno wiało i od razu zrobiło mi się zimno. Trudno było mi robić zdjęcia w takich warunkach. Jednak cyknąłem na dowód, że byłem. Krótko siedziałem na Zawracie – wpakowałem sobie rodzynki do gęby i udałem się w dół. Schodziło się szybko i jakoś nie czułem stresu. Wchodząc odrobinę obawiałem lawiny i te ciemności też trochę działały na psychę… Teraz widziałem w oddali światła Zakopanego i śpieszyłem do schroniska. Plecak znalazłem bez problemu. Wsadziłem aparat do plecaka i pognałem dalej.

Schodząc odbiłem nie tak jak miałem i zacząłem złazić letnim szlakiem wzdłuż zamarzniętego potoku schodzącego ze Zmarzłego Stawu. W paru momentach droga była bardzo oblodzona, a w innych zejście utrudniały gołe skały. Zastanawiałem się, czy nie zawrócić ale w sumie dało się zejść i zszedłem.

W Murowańcu byłem o 19tej - wcześniej niż zakładałem. Zaraz zauważyłem Magdę i poszedłem do niej. Powiedziała, mi że Marcel wyszedł wyjrzeć czy nie idę, i że niedługo przyjadą po nią ratownicy TOPR. Niebawem zjawił się Marcel zauważając mnie. Powiedział, że po tym jak otrzymał ode mnie wiadomość, że idę na Zawrat, wysłał mi smsa, żebym wracał, bo wracamy już. Z Magdą dalej było źle. Planowaliśmy wracać jutro ale, do jutra pewnie by jej nie przeszło, a nie miała siły żeby o własnych siłach zejść. Marcel zgłosił się do Toprowca ze schroniska i z nim ustalił, że najlepszym rozwiązaniem będzie interwencja TOPR i zwiezienie Magdy do szpitala w Zakopanym. I w ten sposób dostaliśmy się do Kroniki TOPR…

Z początku nie mieliśmy pewności, czy i mnie z Marcelem wezmą Toprowcy, ale w samochodzie było dużo miejsca i wszyscy zjechaliśmy na dół. Wyjechaliśmy ze schroniska koło 20tej. Dobrze, że nie wróciłem później…

W szpitalu Magda dostała dwie kroplówki. A ja z Marcelem rozłożyliśmy się w przedsionku szpitala – koło maszyn z napojami (później przeszliśmy do poczekalni). Marcel ciągle dochodził do Magdy, a ja pilnowałem rzeczy. Nie było tak źle – można było się położyć na karimacie i przespać (tylko sprzątaczka przez całą noc ciągle łaziła), można było również korzystać z łazienki.

Przesiedzieliśmy w szpitalu do rana. Marcel z Magdą postanowili wracać pociągiem o 5.15. Ja natomiast postanowiłem wykorzystać ostatni dzień górach i u dać się na Kasprowy Wierch (1987 m), a potem na Czerwone Wierchy.

Do Kuźnic dotarłem na piechotę. Później trochę poczekałem, aż otworzą o 7dmej przechowalnie rzeczy. Zostawiłem tam mój plecak (nie było sensu go taszczyć) – wziąłem ze sobą tylko kijki, raki, zapasowy polar 100 i aparat. Jedzenie i picie powsadzałem do kieszeni kurtki i ruszyłem, tym razem żółtym szlakiem, do Doliny Gąsienicowej.

Zrobiło się już widno ale pogoda nie była fajna – dużo mgły i zachmurzenie. Dosyć szybko dotarłem do Kasprowego Wierchu. Na szczycie było zimno i nieprzyjemnie. Zacząłem się zastanawiać, czy iść dalej. W końcu ruszyłem w stronę Kopy Kondrackiej (2005 m). Po prawej stronie miałem trasę zjazdową – odbiłem bardziej w lewo i trafiłem na ślady raków prowadzące w stronę Kopy Kondrackiej. Szedłem grzbietem, więc było bezpiecznie. Po jakimś czasie założyłem polar 100tkę – zwykle zimą w górach chodzę tylko w oddychającej koszulce i kurtce, tutaj jednak nie potrafiłam wytrzymać z zimna i musiałem wykorzystać polar.

Z powodu złych warunków pogodowych postanowiłem jednak zawrócić. Wkrótce po tym dostrzegłem kilka osób zmierzających w moją stronę. Gdy już doszli do mnie to niespodziewanie rozpogodziło się. Zwróciłem się znów w stronę Czerwonych Wierchów. Szedłem teraz waz z napotkanym małżeństwem z ich dwójką nastoletnich dzieci.

Ostatecznie doszliśmy pod Pośredni Wierch Goryczkowy (1874 m). Na grzbiet trudno było wejść ze względu na słabo trzymający śnieg. Natomiast trawers był trochę niebezpieczny z powodu ryzyka podcięcia lawiny. Robiło się późno – a musiałem przecież wracać do Kuźnic po plecak – więc zawróciłem. Podobnie uczyniła napotkana rodzina.

Wracając zrobiłem dużo ładnych zdjęć. Na Kasprowy szybko dostałem się z powrotem, a dalej schodziłem do Kuźnic zielonym szlakiem wzdłuż wyciągu. Na dole byłem koło 15tej. Poszedłem zaraz po swój plecak. Jego przechowanie kosztowało mnie 10 złotych. Już chciałem płacić, gdy… Sięgnąłem do jednej kieszeni – nie ma portfela, sięgnąłem do 2giej, 3ciej, 4tej, 5tej, 6tej kieszeni i dalej nie było mojego portfela. Byłem przekonany, iż wsadziłem go do jednej z kieszeni kurtki… W końcu poprosiłem plecak – żeby tam poszukać portfela i na szczęście był w plecaku… Uffa!

W przedsionku tej wypożyczalni sprzętu i jednocześnie przechowalni rzeczy przebrałem się. Ubrałem zwykłe spodnie do pociągu i nową koszulkę. Potem skoczyłem jeszcze do knajpki naprzeciwko, gdzie za 6 złotych dostałem grzańca grzanego w mikrofalówce.

Na dworcu byłem po 16.30 i akurat złapałem PKS jadący bezpośrednio do Katowic.

O to zdjęcia wystawione chronologicznie:

2010-09-21T18:55:00.004+02:00

Wspomnień o Mont Blanc ciąg dalszy, czyli informacja o wywiadzie na Radiowe Podróże i zdjęcia z naszej wyprawy na stronie:

http://www.radiowepodroze.pl/

Zapraszamy!

Zaproszenie

2010-09-20T20:40:00.005+02:00

Zapraszam serdecznie do wysłuchania mojego wywiadu dla programu Z mikrofonem dookoła świata Katarzyny Koby na stronie: http://www.spoldzielniadziennikarzy.pl/

Świeża relacja z Małej Fatry

2010-09-19T20:32:00.029+02:00

A oto najświeższa, jeszcze ciepła relacja z wyprawy na Małą Fatrę. Pasmo to nie jest zaliczane do gór wysokich, ale zaskoczyło nas bogactwem krajobrazu i szlaków. Nie może go więc tu zabraknąć.

W ubiegłym tygodniu (14-17.09.2010) mimo nieciekawych prognoz pogody postanowiliśmy zaryzykować wędrówkę w tym popularnym, słowackim górskim parku. I było warto, bo po pojawieniu się na szlaku, jak na zamówienie, zrobiło się słonecznie. Góry nas zapraszały na ciekawą wędrówkę.

Wystartowaliśmy z miejscowości Strecno (360 m n.p.m.) czerwonym szlakiem wiodącym główną granią Małej Fatry. Szlak wiódł początkowo malowniczym, ale i głośnym od pobliskiej autostrady, dnem przełomowej doliny Wagu. Po niedługim marszu dotarliśmy do ruin Starego Zamku, gdzie zrobiliśmy trochę zdjęć i odpoczęliśmy. Od tego miejsca szlak wiódł dalej już spokojnym grzbietem. Na tym w większości wapiennym podłożu, góry porośnięte są buczyną z domieszkami świerków, a w wyższych partiach sosen karłowatych zwanych popularnie kosówką. Ale oczywiście bogactwo flory i grzybów mimo wszystko miło urozmaicało widoki. Często też las przerzedzał się na grani by odsłaniać nam potężny przełom Wagu. Dzień zrobił się bardzo gorący, a my ociekaliśmy potem pod naszymi dość ciężkimi plecakami. Często też odpoczywaliśmy, bo przewyższenia do pokonania tego dnia mieliśmy naprawdę spore.

Pierwszym punktem orientacyjnym na szlaku miało być schronisko Chata pod Suchym (1000 m n.p.m.). Około 500 m przed schroniskiem na ścieżce prowadzącej do niego czekał na nas kot, który postanowił być naszym przewodnikiem na tym krótkim odcinku. Na miejscu, do którego nas zaprowadził czekał też jego drugi mruczący kolega. Po krótkim ogłaskaniu sobie nowych znajomych wyruszamy na dalsze podejście ku szczytowi Suchego (1468 m n.p.m.).

Od tego miejsca naszym oczom ukazują się też piękne połoniny. Teraz nasz szlak wiedzie już troszkę węższą i często skalistą granią. Wymaga częstych podejść i obniżeń, a także to przedzierania się przez kosówkę, to na zmianę przyjemnego spacerku wśród wysokich, schnących już traw. Kolejne ważne punkty tego dnia to Stratenec (1512 m n.p.m.), Mały Krywań (1671 m n.p.m.) i Wielki Krywań (1708 m n.p.m.) – najwyższy szczyt Małej Fatry. To była długa i męcząca jednak trasa, bo szliśmy ponad 7 godzin, po bardzo krótkiej nocy związanej z dojazdem na Słowację.

Około godziny 19-stej byliśmy w schronisku Chata pod Chlebom (1415 m n.p.m.), gdzie zatrzymaliśmy się na noc. Miejsce to nas bardzo pozytywnie zaskoczyło ze względu na atmosferę i bardzo niskie ceny (3€ za nocleg). Będąc przy kwestii kosztów przyznam, że mimo iż nasi południowi sąsiedzi są już w strefie Euro, ceny dla nas, Polaków są wciąż bardzo przyzwoite, o czym przekonało nas nie tylko to schronisko.

Następnego dnia czekała nas kolejna długa, graniowa trasa. Pogoda już właściwie od poprzedniego popołudnia nie rozpieszczała, ponieważ wiał już dość zimny wiatr i momentami przetaczały się ciężkie chmury. Na szczęście jednak nie padało, więc wystarczyło się cieplej ubrać i maszerować przed siebie. Naszym pierwszym szczytem był Chleb (1645 m n.p.m.). Stąd niezwykle wietrzną granią dotarliśmy na Poludnovy Grun (1460 m n.p.m.). Przed nami był teraz Ston, pokryty od tej strony jarzębinowym lasem i dużą ilością błota. Trzeba przyznać, że o tej porze w górach tych było już wilgotno i bardzo ślisko na szlakach. To co jednak nas spotkało na tej górze, pobiło chyba wszelkie rekordy. Zmęczenie po długim marszu z plecakiem i świadomość głównego celu tego dnia, czyli Wielkiego Rozstućca, zniechęciły mnie do dłuższej o 2 godziny trasy przez tą górę, więc tu wybraliśmy wariant obejściowy. O ile w tych górach pokonywaliśmy trasy zgodnie z czasem podawanym na szlakach lub szybciej, to ten odcinek troszkę nam się wydłużył przez to gramolenie w leśnym bagnisku.

Na przełęcz Medziholie dotarliśmy zmęczeni i strasznie ubrudzeni. Na szczęście tego dnia już nie mieliśmy spotkać takich błot. Teraz podchodziliśmy na Wielki Rozsutec (1609 m n.p.m.). Samo podejście na szczyt wiodło już po skałach, pojawiły się też umocnienia w postaci łańcuchów. Nie był to jednak bardzo trudny szlak, bo było dużo wygodnych chwytów i stopni, więc udało nam się z Michałem je pokonać bez dotykania łańcucha. Po zejściu na przełęcz Medzirozsutce kusił troszkę pobliski Mały Rozsutec, ale odłożyliśmy ten plan na następny dzień.

Wybraliśmy zejście słynną doliną Horne Diery a potem Dolne Diery. I nie było czego żałować, bo rzeka tworząca dolinę wcina się bardzo głęboko, tworząc momentami wąskie i strome wąwozy. Szlak wiedzie ich samym dnem, więc nie obyło się bez zamoczenia butów w rzece i gramolenia po mokrych skałach. No a największą atrakcją są liczne wodospady wraz z towarzyszącymi im kotłami eworsyjnymi. Pokonuje się je za pomocą licznych drabinek, łańcuchów i innych podobnych żelaznych umocnień. Pokonywanie takiej doliny w dół i z dużym plecakiem wymaga dużej uwagi, ale poszło nam to dość sprawnie. Szlak schodzi do Białego Potoku, skąd mamy jeszcze 2 kilometry do Terchovej, gdzie planujemy nocleg.

Terchova, miejsce urodzenia Janosika i główne zaplecze noclegowe Małej Fatry, trochę nas zaskoczyła. Oczywiście miejscowość jest bardzo ładna i zadbana, jak również tutejsze liczne pensjonaty. Mało jest tu jednak miejsc, gdzie można coś zjeść na mieście. A jak już to kuchnia włoska. Jest to chyba najlepsza kuchnia świata, ale słowacka też jest pyszna i jak na skalę miejscowości to stanowczy brak.

Następnego dnia wstajemy dość wcześnie, by tym razem bardziej na lekko pozwiedzać tutejsze piękne góry i nie mniej ciekawe doliny. Poranek jest jednak dość mokry i tuż przed wyjściem pojawia się intensywna, ale na szczęście dość krótka ulewa. Postanowiliśmy ją przeczekać a następnie wyruszyć. Gdyby znów zaczęło padać (a chmury nie wróżyły niczego dobrego) mieliśmy zawrócić. Okazało się to dobrą decyzją, bo tego dnia zobaczyliśmy jedynie kilka przelotnych kropel deszczu a od południa wręcz się pięknie wypogodziło.

Wychodząc z miasta pomyliliśmy szlaki i wylądowaliśmy w innej dolinie niż planowaliśmy, ale szlak okazał się jednym z najciekawszych tutaj, więc nie żałowaliśmy. Ruszyliśmy niebieskim szlakiem z doliny Obsivanka. Początkowo głęboko wcięty wąwóz, a potem ścieżka szybko kilka razy zakręca, by znaleźć się przy szczytach wapiennych iglic. Widoki niesamowite a i sam szlak ciekawy, również z żelaznymi umocnieniami. Pojawiły się ekspozycje, jakich jeszcze w tym paśmie nie spotkaliśmy. Mijane turnie skalne często też poruszają wyobraźnię, przypominając to zwierzęta, to ludzkie twarze.

Zeszliśmy na Tiesnavy, gdzie odpoczęliśmy na parkingu i skąd ruszyliśmy na kolejny grzbiet – Boboty, z najwyższym punktem 1085 m n.p.m. Również ciekawy szlak, z umocnieniami łańcuchowymi, choć już mniej eksponowany. Zejście z grzbietu wiodło lasem, gdzie znów było sporo śliskiego błota.

Szlaki ukończyliśmy o 13-stej godzinie, a dzień był już pogodny i szkoda było schodzić, więc Hornymi Dierami poszliśmy na Małego Rozsutca. Pokonywanie Hornych Dierów w górę i na lekko było już dużo łatwiejsze i przyjemniejsze. I co ciekawe, zajęło nam mniej czasu niż w dół. Z przełęczy Medzirozsutce szybko pokonuje się krótki leśny odcinek, bo znaleźć się na dość długim wspinaczkowym podejściu z łańcuchem. Po bardzo przyjemnej wspinaczce, po zaledwie 20 minutach stoimy na Małym Rozsutcu (1343 m n.p.m.). Tego dnia widoczność jest dużo lepsza i widać szeroki, górski horyzont, nawet Tatry. Zejście ze szczytu wiedzie początkowo skalistym, mocno sypiącym się żlebem. Pojawia się też łańcuch. Nie ma tego jednak dużo i trafiamy do lasu, gdzie ścieżka szybko traci wysokość. Nasze tempo marszu nie jest jednak szybkie, bo jest tu dużo błota i trudno utrzymać równowagę. Na końcowym odcinku jeszcze trochę nieprzyjemnego przeciskania przez krzaki, oczywiście nadal w błocie. Dlatego odetchnęliśmy, gdy dotarliśmy wreszcie do Białego Potoku, gdzie obmyliśmy z grubsza buty i kończyliśmy górską część wycieczki.

Moje podsumowanie Małej Fatry: niezwykle malownicze pasmo, które łączy w sobie cechy Beskidów, Pienin, Tatr i Słowackiego Raju. Wszystkiego po trochu, a wiem że zostało nam tam jeszcze parę ciekawych szlaków. Wrzesień – pora idealna do marszu po tych górach. Mało ludzi na szlakach, a ci spotkani to przede wszystkim studenci, polscy i słowaccy, zapaleńcy górscy i sympatyczni ludzie. Dodatkowy plus – pierwsze jesienne barwy i mimo wszystko ciepłe promyki słońca – bajka! Minus – dużo błota, co za tym idzie śliskie szlaki, co dość utrudnia wędrówkę. No a nie ubrudzić się w górach to chyba nie wypada ;-).

Wkrótce nowy wywiad

2010-08-15T21:19:00.008+02:00

Niebawem ukaże się mój osobisty wywiad w cyklu audycji "Z mikrofonem dookoła świata" Katarzyny Koby. Będziemy rozmawiać o Mont Blanc i Francji. Audycja Radiowe Podróże będzie również naszym patronem medialnym.
Zapraszamy serdecznie!

Na krawędzi – Via Ferrata Ivano Dibona

2010-08-08T15:45:00.024+02:00

Tego dnia 14.08.2008 nasi znajomi Ola, Przemek i Marcel powrócili do Polski. My zostajemy na jeszcze parę dni w Dolomitach. Wybieramy stosunkowo łatwą, acz długą ferratę dającą nam możliwość zdobycia jeszcze dwóch dodatkowych trzytysięczników . Naszym celem staje się słynna via ferrata im. Ivano Dibona. Przed wyjazdem w Dolomity wiele nasłuchałem się o tej wspaniałej i bardzo długiej trasie. Kolega Marcin z grupy na studiach był na niej wcześniej i gorąco mi ją polecał. Mocno podkreślał przy tym walory widokowe i historyczne tej drogi.

Na dworcu autokarowym w Cortinie d’Ampezzo wsiadamy do pojazdu, który zatrzymując się m.in. nad Jeziorem Misurina a docelowo zmierza w kierunku legendarnych już chyba Tre Cime di Lavaredo. My wysiadamy po drodze do malowniczego jeziora, nieopodal restauracji Rio Gere. Z tego miejsca wyciągiem krzesełkowym wjeżdżamy na wysokość 2215m n.p.m. (Rif. Son Forca), gdzie przesiadamy się do zabawnych, przypominających trochę cygara wagoników kolejki linowej. Ta z kolei kończy swój bieg przy schronisku G. Lorenzi (2932 m n.p.m.).

Widzimy już malowniczy most zawieszony między dwiema turnicami skalnymi, którym raz po raz przechodzą spragnieni wrażeń turyści. Pod nim zieje robiąca wrażenie przepaść. My jednak zanim wejdziemy na ferratę Dibona, postanawiamy nadłożyć wcześniej trochę drogi i zrobić krótką, ale trudniejszą ferratę Biarchi. Droga ta prowadzi na trzytysięcznik Monte Cristallo – Cima di Mezzo. Trasa jest bardzo zatłoczona, ale atrakcyjna i mocno eksponowana. Zaklasyfikowana przez Dariusza Tkaczyka do grona ferrat trudnych. Jest za to bardzo dobrze ubezpieczona. W większości odcinków poprowadzona jest granią. W szybkim tempie docieramy na szczyt. Z ciekawszych zapadających po drodze kluczowych punktów przypominam sobie wspinaczkę dość wymagającą rysą. Na wierzchołku spędzamy chwilę podziwiając rozpościerającą się z tego miejsca wspaniałą panoramę Dolomitów.

Trasa powrotna teoretycznie prowadzi tą samą drogą. Jednak stalowa lina ferraty omija miejsca, gdzie mijanki z idącymi z naprzeciwka byłyby nazbyt problematyczne. Mimo tego co jakiś czas lądujemy w dość sporym zatorze ludzkim, dłuższą chwilę oczekując momentu, kiedy można będzie zrobić szybki skok w dół. Po ok. dwóch godzinach wracamy z powrotem do schroniska Lorenzi, gdzie robimy przerwę na posiłek. Oczywiście nie jemy w schronisku, a spożywamy własny suchy prowiant, który przytaszczyliśmy z dołu.

Ruszamy wreszcie w kierunku głównego celu naszej eskapady. Najpierw droga wiedzie po stalowych schodach w kierunku grani, by następnie przez krótki tunel doprowadzić nas do słynnego zawieszonego nad przepaścią mostku. Przejście po nim dostarcza dużo mniej emocji niż mogłoby się wydawać, gdy patrzy się na niego z dołu. Zaraz po jego pokonaniu wychodzimy po stalowej drabinie na ostrze grani. W kilka minut po opuszczeniu mostku dochodzimy do miejsca, gdzie znajduje się odbicie na łatwy trzytysięcznik Cristallino d’Ampezzo (3008 m n.p.m.). Wejście, zejście łącznie z pobytem na szczycie zajmuje nam około pół godziny. Nie mogliśmy sobie darować tak bliskiego szczytu.

Zmierzamy dalej via ferratą Dibona raz po raz mijając wkomponowane w skałę dolomitową wojskowe zabudowania, fortyfikacje i umocnienia. Szlak często prowadzi poprzez naturalne półki skalne. Niegdyś był wykorzystywany przez włoskich Alpini stąd historyczny charakter drogi. Aż ciężko sobie wyobrazić, że ktoś na tych stromych skałach był jeszcze w stanie prowadzić walkę. My zaprawieni w boju po dwóch tygodniach trwania naszej wyprawy na cięższych technicznie drogach czujemy się na tyle pewnie, że rezygnujemy z autoasekuracji, aby przyspieszyć marsz. Trasa jest prosta technicznie i mało eksponowana. Po długiej wspinaczce dochodzimy do rozejścia szlaków. Jest to ostatnia możliwość opuszczenia ferraty. Stromym piarżystym żlebem można dojść do szlaku wiodącego w kierunku przełęczy Tre Croci. Tam znajduje się już przystanek autokaru. Po dłuższej naradzie postanawiamy wędrować dalej ferratą. Trudności techniczne napotykamy teraz już coraz rzadziej. Coraz mniej jest na trasie odcinków wymagających ubezpieczenia. Cieszymy się więc z każdego fragmentu stalowej liny, bądź drabiny, poprzez które pokonujemy spiętrzenia skalne.

Wreszcie ferrata kończy się zupełnie. Mkniemy teraz ścieżką wiodącą zakosami w dół. Dochodzimy do szlaku oznaczonego na mapie numerem 203 i nim już bitym traktem idziemy w kierunku restauracji Ospitale. Tu czekamy na autokar. Malkolm zniecierpliwiony oczekiwaniem postanawia zrobić sobie spacer do samej Cortiny. Trasa ta nie jest zbyt długa, ale wiedzie wzdłuż drogi, do najciekawszych więc nie należy. Z Agą odpuszczamy zapełniając sobie czas rozmową i odpoczynkiem. Malkolm rusza szlakiem. Ten człowiek ma niespożyte wręcz pokłady energii.

Via ferrata ze względu na wymagania kondycyjne sama w sobie jest opisywana w przewodnikach jako poważne alpejskie przedsięwzięcie. W połączeniu z Via ferratą Maria Bianchi była poważnym sprawdzianem naszej wytrzymałości. Obie ferraty oszacowane przez Dariusza Tkaczyka w pierwszym tomie przewodnika Dolomity na 9 godzin i 40 minut. Kilka odcinków ferraty Dibona można podziwiać w filmie sensacyjnym z Sylwestrem Stallone w roli głównej – „Na krawędzi”. Stąd tytuł mojego posta ;)

Kolejnego dnia zrobiliśmy sobie zasłużony odpoczynek, do którego dodatkowo zmusiła nas pogoda. Cały dzień padał deszcze i przewalały się jedna za drugą burze. Niebo nabierało przedziwnych odcieni granatu. Wieczorem się trochę wypogodziło więc skorzystaliśmy z okazji i sprawiliśmy sobie spacer wzdłuż rzeki do oddalonego ok. 5 km od naszego kampingu taniego supermarketu.

Na Gran Paradiso

2010-08-03T21:29:00.013+02:00

Po udanym odpoczynku w Chamonixie, 6 lipca wstajemy o 7 rano, by ruszyć w dalszą podróż. Naszym kierunkiem są Włochy, a dokładniej dolina Aosty oraz Gran Paradiso (4061 m n.p.m.). Z Chamonix kierujemy się do tunelu du Mont Blanc. Przejazd trasą wiodącą sercem najwyższego masywu Europy, o długości 11,6 km kosztował nas 35 €.

Po stronie włoskiej jechaliśmy już bardzo malowniczo położoną autostradą, z której zjazd był dopiero w Aoście, więc troszkę pobłądziliśmy. Zobaczyliśmy parę małych miasteczek i niezwykle krętych i mocno nachylonych dróg, ale wreszcie po kilku próbach byliśmy na dobrej drodze ku Valsavarenche. Na moje szczęście prowadził Adam, bo te kręte drogi mnie przyprawiały już o lekkie mdłości. Dodatkowo stres wywołał parcie na pęcherz, a zatrzymaliśmy się dopiero na parkingu przy wejściu do parku. Na szczęście tuż obok był camping i toalety!

Po krótkim odpoczynku i przepakowaniu startujemy na kolejny szlak. Ruszamy z parkingu na wysokości 1952 m n.p.m. Szlak wiedzie początkowo dnem doliny Seyvaz, jednak niedługo skręca by szerokimi zakosami nabierać wysokości. Na wysokości około 2150 m n.p.m. rzadko porośnięty las modrzewiowy kończy się i teraz już idziemy w pełnym, południowym słońcu. Znudzeni początkowo nudnymi troszkę zakosami i monotonnym podchodzeniem z ciężkim plecakiem, od którego znów trochę odwykliśmy, zaczęliśmy wymyślać jak uatrakcyjnić sobie marsz. Ktoś wpadł na pomysł, żeby ścigać się do celu dzisiejszego dnia, czyli schroniska Vittorio Emanuelle II na wysokości 2734 m n.p.m. Znając już dobrze tempo chłopaków, zgodziłam się pod jednym warunkiem – wygrane będą w dwóch kategoriach: mężczyzn i kobiet. Więc dalej mogłam iść już spokojnie, bo wygraną miałam już w kieszeni.

Michał z Malkolmem wzięli sobie jednak do serca ten wyścig, więc od razu wystartowali z kopyta. Adam też początkowo szybko ruszył i kilka razy mnie mijał, gdy zatrzymywałam się by robić zdjęcia. Był bardzo ciepły dzień a szliśmy wszyscy w skorupach. Mimo to szło mi się bardzo dobrze. Szlak odsłaniał piękne zakątki doliny z licznymi wodospadami, bądź spiczaste skalisto-śnieżno-lodowcowe szczyty. Szeroka i wygodna ścieżka prowadziła wśród pięknych górskich hal porośniętych wieloma gatunkami kwiatów. Bogactwo barw i kształtów na tle zbliżającego się surowego krajobrazu, stanowiło ciekawy kontrast.

Na szczęście tego dnia nie było wielu ludzi na szlaku, więc przyjemnie się podziwiało, ale też dość szybko szłam. Minęłam Adama, który tym razem robił sobie odpoczynek. Nie zatrzymywałam się na dłużej, bo wiatr wiejący od gór był dość chłodny dla rozgrzanego już ciała. Przy schronisku spotkałam grupę Polaków, którzy przyjechali zdobywać Gran Paradiso a następnie Mont Blanc. Parę minut później drugą grupę z podobnymi zamiarami. Czyli następnego dnia szykowało się polskie oblężenie tej pierwszej z gór.

Wyścig jak się okazało wygrał Malkolm, ale Michał troszkę nieświadomy niedużego dystansu dotarł do schroniska 5 minut później. Ja byłam 15 minut po Michale, więc nieźle. Adam przyszedł po mnie spokojnym krokiem. Po rozmowie z poznanymi rodakami udaliśmy się powyżej schroniska, w celu rozbicia namiotów. Tutaj poznajemy sympatycznego przewodnika z Polski i jego kolegę. Dość długo rozmawiamy o doświadczeniach i szczytnych zamiarach ich grupy. Na naszym „obozowisku” wyglądamy jak jedna banda, bo mamy takie same namioty.

Noc na dość twardym i nierównym podłożu kończy wycie budzika przed 4 rano. Ospale zaczynamy się gramolić i zbierać do drogi. Jest dość ciepło, a noc hipnotyzowała milionami gwiazd. Długo się zbieraliśmy, bo na szlaku byliśmy po 5.30. Droga początkowo wiodła potężnym gruzowiskiem. Szliśmy w kolejności z Blanca, czyli znów ja pierwsza. Parę grupek wyruszyło już przed nami, ale tu nie było już takiego komfortu przedeptanej ścieżki dopóki nie doszliśmy do zwartej pokrywy śnieżnej. Szlak wiódł po luźnych skałach a jego przebieg wyznaczały ułożone czasem kopczyki kamienne. Mimo przyświecania czołówkami trzeba było sporo ich wypatrywać. Kiedy wyszliśmy poza małą grań nie było już problemu ze znalezieniem ścieżki. Ponadto robiło się już szybko jasno i odsłaniały piękne widoki. Podchodziliśmy słabo nachylonym stokiem śnieżnym. Gdy tylko się bardziej zaczął nachylać postanowiliśmy założyć raki, bo po co było niepotrzebnie się męczyć bo stwardniałym śniegu.
Szlak nie sprawiał żadnych trudności. W jednym miejscu należało się wgramolić na skałę wysokości może 1,5 m. Dla niechcących dostępne było obejście 15 m dalej. Podchodziliśmy długą, prostą drogą lodowcową.

Grań Osła, które według książkowego przewodnika miało być mocno eksponowane, nie sprawiła najmniejszego kłopotu. Może to dlatego, że byliśmy już po tej trudniejszej na Mt Blanc. Wiał w tym miejscu jedynie dość mocny i zimny wiatr. Powyżej tej grani ścieżka pięła się już bardziej stromo w górę. Jeszcze tylko pokonanie szczeliny lodowcowej. Miała szerokości około 0,6 m, czyli wymagała dużego, uważnego kroku. Jako że niektórzy już schodzili z góry, ustępowaliśmy sobie w tym miejscu. W czasie podejścia zrobiliśmy kilka postojów by się posilić i napić herbaty. Nie były długie, bo dzień był dość chłodny.

Szczyt Gran Paradiso to nieduże, skaliste wzniesienie. Było tam stanowczo zbyt mało miejsca w stosunku do ilości osób chcących tam troszkę pourzędować. Na najwyższym punkcie stoi figurka Madonny, do której tego dnia ciężko było się dopchać. Zwłaszcza że jest już w eksponowanym miejscu. Chłopcy podeszli bliżej, jednak w chwili gdy zobaczyłam Michała przylepionego do skały i wiszącego na jego plecach przytulonego jakiegoś Francuza, stwierdziłam że to już robi się niesmaczne. Zrobiliśmy szybko kilka zdjęć i zaczęliśmy schodzić. Gdy byliśmy poniżej szczeliny i dość stromego odcinka lodowca, wiedząc że nic nam już nie zagraża na trasie zejściowej, postanowiliśmy się rozwiązać. Schodziło się więc wiele wygodniej, bo każdy ma jednak troszkę inne tempo.

Dzień stawał się coraz gorętszy, więc pozdejmowaliśmy grubsze ubrania. Było jeszcze dość wysoko i daleko do jakichkolwiek skał i zakamarków, gdy odczułam potrzebę. Faceci mają w tym względzie duży komfort. Ja tymczasem miałam na sobie jeszcze uprząż i inne paski, których zdejmowanie trochę zajmuje czasu. Pozwoliłam więc iść chłopakom przodem, korzystając że na tym odcinku do najbliższego wzniesienia nie ma nikogo, postanowiłam szybko uporać się z potrzebą. Zanim jednak wyplątałam się z tych diabelskich więzów i zabrałam do rzeczy, na pobliskim horyzoncie pojawiła się poznana wcześniej duża grupa Polaków :/ No to mieli górskie widoki. Zawstydzona szybko schodziłam już bez większych postojów, chyba żeby zdjąć wreszcie raki, niepotrzebne w rozmiękającym już mocno śniegu.

Ostatni odcinek wśród gruzowiska był już nużący, a jeszcze czekało nas schodzenie na sam dół, na parking. Gdy dotarliśmy do namiotów, okazało się że Malkolm nie ma przy sobie czekana. Zostawił go dużo wyżej, w miejscu gdzie robił zdjęcia małego wodospadu i oglądał skały. Pozostaliśmy przy namiotach aby posprzątać nasze rzeczy i zwinąć obóz. Malkolm tymczasem pobiegł szukać czekana. Po 1,5 godziny czekan się odnalazł, ale całe wydarzenie na pewno wystraszyło kolegę, nas trochę też. Gdy już byliśmy razem i w komplecie sprzętowym, ruszyliśmy w dół z naszymi dużymi plecakami. Tego dnia na szlaku było dużo ludzi, a zwłaszcza włoskich dzieciaków, które były tu na jakiejś wycieczce. Rozpierzchły się na całym odcinku, więc szybko kroczyłam starając się jak najszybciej zostawić rozwrzeszczaną gromadę z tyłu. Gdy to się udało byłam już w lesie, a za chwilę całkiem na dole.

Postanowiliśmy zjechać samochodem do campingu Gran Paradiso, bo słyszeliśmy że będzie na poziomie. Warunki sanitarne takie sobie, zwłaszcza że była dodatkowa płatność za prysznice. Okazało się był w lesie nad rzeką i pod pięknym wodospadem. Miejsce piękne, ale z milionem komarów. I wyszło nas to drożej niż we Francji. Mieliśmy je wszędzie. Mimo że było ciepło, ubraliśmy się po szyje by móc w ogóle rozbić się i coś zjeść. Dlatego ulgą było schowanie w namiocie. Po tym długim i męczącym dniu usnęliśmy wcześnie i twardo. O 7 następnego dnia wstaliśmy by zjeść śniadanie, spakować się do auta i wracać do Polski.

Szalona majówka cz. III

2010-08-02T15:05:00.007+02:00

Jako przerywnik między kolejnymi relacjami z naszej ostatniej wyprawy, chciałbym póki pamiętam zakończyć naszą majówkową odyseję :)

Dzień trzeci zaczynamy od bardzo wczesnej pobudki. Wstajemy co najmniej godzinę przed świtem. Krzątamy się po jadalni jak najciszej potrafimy, omijając rozwalone wszędzie po podłodze ciała (oczywiście śpiących turystów;).W holu głównym pakujemy plecaki i jemy coś przygotowanego naprędce. Malkolm „dziedziczy” raki Agnieszki po Foreście, który zrezygnował z dalszej wędrówki.

Ruszamy bardzo szybkim tempie przed siebie. Przed nami tylko szarość. Niby różne odcienie, ale szarość pozostaje szarością ;) Idziemy z dobry kwadrans, gdy postanawiam się zatrzymać na chwilę i zaczekać na Malkolma. Nie żebym musiał długo na niego czekać. Po paru sekundach jest już przy mnie :) W momencie, gdy odwróciłem się do niego twarzą, aż jęknąłem z wrażenia na widok, który ukazał się moim oczom. Na wschodzie jak w znanej piosence „płoną góry…”. Efekt był niesamowity podświetlona czerwonym świtem grań górska. Dodatkowo całość potęgował kontrast tego przepięknego widoku z szarością, która ogarniała wszystko w pozostałych kierunkach. Dzień zaczął się przepięknie. Dobry zwiastun do dalszej wędrówki.(A właśnie… bo nie napisałem jeszcze dokąd właściwie idziemy).

Naszym dzisiejszym celem jest Zawrat, a kto wie jeśli pogoda pozwoli i widoki będą jako takie to może pokusimy się też o Kościelec. Stamtąd będą cudne widoki w głąb Koziej Dolinki, która stanowiła mój obszar badawczy do pracy magisterskiej. Malkolm prowadzi, bo był już wcześniej na Zawracie. W Dolinie Za Kołem dopada nas gęsta mgła. Nie widać otaczających nas grani. Ciężko stwierdzić, gdzie właściwie musimy odbijać na przełęcz. Malkolm twierdzi, że znalazł właściwą ścieżkę. No to w górę! Wchodzimy… przełęcz jest, ale zejście w kierunku Czarnego Stawu strome… coś zbyt strome. Nie, to nie może być Zawrat. Cofamy się w dół do głównej trasy i dalej maszerujemy w śniegu przed siebie. Kolejna decyzja odbicia w górę i kolejny błąd, bo zamiast na przełęczy stoimy na szczycie. Okazało się, że mimochodem zdobyliśmy Mały Kozi Wierch. Czyli jak to mówią do trzech razy sztuka. Następnym razem to już musi być Zawrat. W naszym przypadku na szczęście sprawdziło się to znane powiedzenie i stanęliśmy wreszcie na długo poszukiwanej przełęczy. Na niej zaś znaleźliśmy rozbity namiot oraz bajeczne wyrzeźbione w śniegu przez wiatr grzyby. Pierwszy raz widziałem takie misterne śnieżne rzeźby... niesamowity widok.

Pytamy tak na wszelki wypadek osoby w namiocie, czy wszystko OK. Gdy słyszymy odpowiedź twierdzącą, po krótkiej wymianie grzeczności i wysłuchaniu przez nas ostrzeżeń, że trasa w dół do Czarnego Stawu do łatwych nie należy, szczególnie przy tak zbitym śniegu, ruszamy w dół. Mamy raki więc bez obaw :) Śnieg rzeczywiście jest twardy jak beton. Zęby raków jedynie opierają się na jego powierzchni. Z dużym wysiłkiem wbijam za każdym razem porządnie owinięte pętlami wokół nadgarstków kijki w tę śnieżną skorupę i tak ubezpieczony robię dwa kroki w dół. Czynność powtarzam wielokrotnie do momentu kiedy teren zaczyna się wypłaszczać w kotle Zmarzłego Stawu i robi się bezpieczniej. Emocjonujące było to zejście. W międzyczasie Malkolm strzela mi jedną z moich najbardziej ulubionych fotografii. Idziemy jeszcze parę kroków w kierunku progu Koziej Dolinki, ale już widzimy, że nie ma to sensu. Widoczność jest bardzo ograniczona. Kościelca też nie widać, więc odpuszczamy sobie wdrapywanie się na niego.
Spotykamy po drodze ciekawie wyglądającą parę Litwinów, z miejskimi zimowymi butami na nogach i drewnianym badylem w ręku. Pytamy się dokąd zmierzają, a oni na to, że na Kozią Przełęcz. Tłumaczymy, że tam znaczne trudności i nie ma zbytniego sensu się tam pchać. Chyba zrozumieli, bo zmierzają w kierunku Zmarzłego Stawu. Żegnamy się z nimi serdecznie i ruszamy żwawym krokiem w kierunku Czarnego Stawu. Tam spędzamy kilka chwil na posiłek i wracamy w kierunku Zawratu. Warunki śniegowe na drodze dojściowej do przełęczy uległy diametralnej zmianie. Zamiast betonu mamy teraz przepadzistą breję. Niemożliwe, że w tak krótkim czasie, aż tak mogła się zmienić sytuacja. Wkładamy sporo wysiłku w gramoleniu się do góry. Przed nami dużo wolniej podąża para wędrowców. Widać, że mają jakieś problemy, bo strasznie wolno im to idzie.

Na samej przełęczy okazuje się, że to nasza para Litwinów, zamiast Koziej Przełęczy wybrali Zawrat! Teraz przerażeni stwierdzają, że zejść tą samą drogą w dół nie dadzą rady i pytają jak inaczej dojść do Murowańca, bo tam zatrzymała się ich wycieczka. Tłumaczymy, że o tej porze roku jedyna możliwa droga wiedzie naokoło, przez Dolinę Pięciu Stawów Polskich, Doliną Roztoki do drogi na Morskie Oko stamtąd w dół i dopiero później przez Waksmundzką Rówień na Halę Gąsienicową. Straszny kawał drogi… ale się wkopali! Postanawiają iść dookoła, twierdzą przy tym, że wszystko będzie lepsze od powrotnej drogi z Zawratu w dół.
Gdy z Malkolmem dochodzimy do Piątki jest jeszcze na tyle wcześnie, że postanawiamy skoczyć na Kozi Wierch. Dochodzimy bardzo wysoko po stoku, ale bardzo ciepły dzień i późna pora sprawiają, że robi się nieprzyjemnie lawiniasto i bezpieczniej będzie jednak wrócić. Mimo tego, to był bardzo udany dzień w górach. Resztę czasu spędzamy na gawędzeniu z Forestem i posilaniu się. Nazajutrz wracamy. Epilog do moich tekstów poswięconych majówce napisze już sam Malkolm ;) Główne zdjęcie posta autorstwa Malkolma.

Mont Blanc cz. IV - 04 lipca 2010

2010-07-30T16:25:00.009+02:00

Po twardo przespanej nocy (była to pierwsza taka noc, która przespałem od zmierzchu do rana bez najmniejszego przebudzenia) wstajemy rozprostować nogi. Z niepokojem wypatrujemy Adama na zejściu do schroniska Gouter. Na ciemnych skałach ciężko cokolwiek dostrzec, więc wlepiamy swój wzrok w śnieg zalegający w kuluarze Rolling Stones. Tam powinniśmy pewnie lada chwila wypatrzeć Adama. W między czasie zwijamy namioty i pakujemy nasze plecaki. Robimy też jeszcze kilka zdjęć dla patronów i sponsorów, korzystając z idealnej pogody. Zaczynamy się już niepokoić o Adama i zbierać do wymarszu jemu naprzeciw, gdy na śnieżnym stoku wyłania się jego postać. Jest bardzo zmęczony, ale mówi, że odzyskuje stopniowo siły w trakcie schodzenia.

Razem z Malkolmem idą do szafek depozytowych w schronisku Tete Rouse i tam przepakowują swoje plecaki. My z Agą ruszamy w dół do górnej stacji Tramwaju du Mont Blanc. Większość trasy pokonuję zjeżdżając na tyłku po pokrywie śnieżnej. Zaoszczędzam dzięki temu sporo sił. Ostatnie metry zejścia do stacji kolejki przechodzimy po skałach lodowcowych wygładów. Czeka na nas jeszcze tylko przeprawa przez rwący górski potok i po chwili dochodzimy do budynku stacji. Zmęczeni siadamy z Agnieszka na ławce. W międzyczasie przyjeżdża tramwaj. Chłopaków jeszcze nie ma, więc jeszcze nie wsiadamy. Po niecałym kwadransie szybkim krokiem dochodzą do nas Adam z Malkolmem. Siedzimy na ławce snując plany na najbliższe dni i fotografując krajobrazy.

Wreszcie pada komunikat o nadjeżdżającym tramwaju. Ustawiamy się w kolejce oczekując na przyjazd naszego środka transportu. Bilety kupiliśmy w dwie strony, więc teraz nie mamy się o co martwić. Okazuje się jednak, ze reszta pasażerów poza biletami ma także ze sobą plastikowe płytki koloru czerwonego. Orientujemy się, że musimy odebrać je w budynku stacji okazując wcześniej bilety. Łapiemy się na jedne z ostatnich kart powrotnych tym tramwajem. Następny odjeżdża dopiero za półtorej godziny. W wagonach makabryczny ścisk. Ledwo wszyscy się mieścimy. Czuem, że ta trasa powrotna kolejką nie będzie zbyt komfortowa. Moje przypuszczenia okazują się trafne. Gdy po 20 minutach tramwaj dojeżdża do Chalette z ulgą wydostaję się na zewnątrz.

Szybko przemieszczamy się do górnej stacji kolejki linowej Bellevue i po krótkim czasie stojąc w wagoniku zmierzamy w dół. Przez okna dostrzegamy na parkingu nasze auto. Na dole sprawnie się przepakowujemy i wyjeżdżamy w kierunku Chamonix w celu odnalezienia kampingu. Poznany w Gouterze Anglik polecał nam Marmottes i zamierzamy z jego rady skorzystać. Dojeżdżamy na miejsce w sporym deszczu. Czekamy w samochodzie aż ulewa ustanie, później rozbijamy namioty, kąpiemy się i biorąc najpotrzebniejsze rzeczy wyruszamy pieszo do centrum Chamonix. Przed wyjściem spotykamy naszego znajomego Anglika i zamieniamy ze sobą kilka zdań. Okazuje się, że jest przewodnikiem i lada dzień z kolejna grupą wraca na Mont Blanc.

W Chamonix odnajdujemy restaurację, gdzie wreszcie zamawiamy porządny obiad. Jestem głodny jak wilk. Wybieramy z Agą danie dnia, w którego skład wchodzi zupa cebulowa z topionym żółtym serem, fondue oraz szarlotka. Chłopaki obawiając się trochę francuskiej kuchni zamawiają po pizzy. Jestem zachwycony tym co jem. Porcje są na tyle duże, że nawet ja jestem w stanie najeść się do syta. W drodze powrotnej na nasz kamping odnajdujemy jeszcze w lesie ruiny kapliczki. Położona jest ona na brzegu malowniczego stawu. Robimy masę zdjęć w tym miejscu. Fotografujemy także oświetlone światłem zachodzącego słońca bajeczne turnie Alp Francuskich. Koło godziny 22.00 z pełnymi żołądkami smacznie zasypiamy.

Mont Blanc cz. III - 3 lipca 2010

2010-07-27T17:00:00.005+02:00

Leżę na stole, a minuty płyną bardzo powoli. Po północy moja czujność wzrasta. Obserwuję każdą wychodzącą ze schroniska osobę. Na razie wszelkie migracje ludzi odbywają się tylko między wychodkiem a schroniskiem. Przez okno podziwiam skupiska świateł. Tam daleko w dole, blisko 3 km niżej znajduje się gęsto zabudowane dno doliny. O godzinie pierwszej w nocy z zamyślenia wyrywa mnie budzik w komórce Agnieszki. Daję jej znać, że jeszcze nie pora, że jeszcze nikt nie wyruszył na szlak.

Mija kolejne pół godziny i postanawiam wstać. Robię pierwsze ruchy w celu zwinięcia mojego śpiwora, a tu nagle lawina poruszenia przebiega przez schronisko. Wszyscy jak na komendę wstają i zbierają się do wyjścia. Zapala się światło i zaczyna panować istny harmider. Pakujemy rzeczy, które bierzemy w góry do dwóch plecaków, a do pozostałych dwóch rzeczy które będą na nas czekać w schronisku. Jeszcze w przedsionku zakładam raki. Wszelkie powroty do budynku wiążą się z wielkim przepychaniem. Wychodzimy na śnieg powyżej schroniska i tam zakładamy uprzęże, wiążemy linę i prusiki.

Wybija 2.30, gdy jesteśmy wreszcie gotowi do wymarszu. Przed nami na stoku wąż utworzony ze świateł czołówek. Startujemy! Czuję się nad wyraz dobrze. Nie boli mnie głowa i nie czuję mdłości. Reszta naszej ekipy odczuwa mniejsze lub większe dolegliwości. Idziemy wydeptaną ścieżką wiodącą przez obszerne plato lodowe. Przekraczamy magiczną barierę 4000 m n.p.m. Przechodzimy nieopodal szczytu Dome du Gouter i kierujemy się na schron Valot. Tu ja przegrywam zakład o piwo z Adamem, gdyż nie wiedzieć czemu zakodowałem sobie, że schron leży na wysokości blisko 4500 m n.p.m., a nie jak jest w rzeczywistości 4364 m n.p.m. Samopoczucie mi dalej dopisuje. Mam wrażenie, że mógłbym zdecydowanie szybciej pomknąć w górę, ale partnerstwo liny zobowiązuje. Widzę, że Aga początkowo skarżąca się na mdłości też idzie w bardzo szybkim tempem.

Powyżej schronu wychodzimy na grań. Początkowo jest ona stosunkowo szeroka, ale w pewnym momencie mocno się zwęża. Idziemy ścieżką minimalnie szerszą niż dwie stopy, a po jednej i po drugiej stronie grani znajdują się stromo nachylone stoki śnieżne, a pod nimi całkiem porządne przepaście. Pod sam koniec grań rozszerza się i wychodzimy na obszerny szczyt. Stoimy na „dachu Europy”. Spełnia się jedno z marzeń, które od wielu lat zaprzątało moje myśli. Pierwszy raz pomysł zdobycia Mont Blanc pojawił się w mojej głowie jeszcze podczas letniego obozu alpejskiego tuż po skończeniu liceum. Na szczycie wykonujemy masę zdjęć i kręcimy filmy. Radość nie do opisania, ale już myślimy zafrasowani o dalekiej drodze, która czeka na nas w dół. Na samym wierzchołku rozbolała mnie głowa. Zażywam aspirynę i mam nadzieję, że szybko mi przejdzie. Próbuję wysłać smsy do rodziny i przyjaciół w Polsce, ale zasięgu brak. Nie wiem ile minut siedzimy na szczycie. Czas płynie tu jakby inaczej. W ogóle chyba do końca sobie jeszcze nie uświadamiam faktu, że to już koniec. Zdobyliśmy Mont Blanc (4810 m n.p.m.) !

W końcu ruszamy powoli w dół. Tracimy metr za metrem z wysokości. Głowa zupełnie przestaje mnie boleć dopiero poniżej 4000 m n.p.m. Dochodzimy do schroniska Goutera i Adam postanawia tu zostać. Jest mocno osłabiony i w tej sytuacji kusząca cena 7 euro, które płaci za nocleg skutecznie odwodzi go od dalszej wędrówki. Rano dowiadujemy się, że miał wówczas gorączkę około 39˚C. Aga, Malkolm i ja postanawiamy schodzić niżej kolejne 20 euro od osoby za nocleg mocno nadwyrężyłoby nasz wyprawowy budżet. Jest już trochę późno i głowę mi zaprząta myśl o to jak przejdziemy przez żleb Rolling Stones. Dodatkowo w oddali chmury strasznie rozwijają się w pionie. Są wręcz podręcznikowym przykładem cumulonimbusów (chmur burzowych). Póki co jeszcze świeci nad nami słońce.

Przepakowujemy schronisku nasze plecaki i szybkim tempem ruszamy w dół. Jesteśmy gdzieś w połowie drogi, gdy do moich uszu dobiegają pierwsze grzmoty zbliżającej się burzy. Przeprawa z ciężkim plecakiem grzebieniem skalnym w dół momentami przysparza sporych trudności. Burza jest już naprawdę blisko. W pewnym momencie do uszu moich dochodzi elektryczne brzęczenie. Sprawdzam wszelkie metalowe przedmioty, które niosę ze sobą począwszy od karabinków, a skończywszy na czekanie… i nic. Rzut oka na wystającą z grani skałę i już wiem skąd dochodzi dziwny odgłos. Ciarki przebiegają mi po plecach. Jesteśmy w bardzo niebezpiecznym miejscu, na grzebieniu skalnym, gdzie cały czas towarzyszy nam stalowa lina. W każdej chwili może uderzyć piorun. Stresujące zjawisko powtarza się w jeszcze jednym miejscu.

W pewnym momencie gubimy z Agnieszką szlak i wpakowujemy się w bardzo grząski teren. Jest stromo, a spod nóg co chwila usypują nam się kruche odłamki skał. Z dużym trudem wracamy na właściwą trasę. Gdy stajemy na brzegu żlebu Rolling Stones burza rozszalała się na dobre. Pierwszy ten niebezpieczny moment na trasie pokonuje Malkolm. Po chwili siedzi już spokojnie po drugiej stronie. Teraz kolej na nas. Najpierw Aga, zaraz za nią ja. Przechodzimy bezpiecznie na drugą stronę. Zaraz po naszej przeprawie środkiem żlebu schodzi kamienno-śnieżny zsów. Malkolm mówi, że jak szliśmy z góry poleciał także kamień, ale wyhamował powyżej nas. Nie chciał nam wcześniej o tym mówić, aby nie wytrącić nas z równowagi. Teraz wszyscy troje ruszamy w dół po śnieżnym stoku. Pokonuję ten odcinek częściowo zjeżdżając na tyłku, częściowo idąc. W momencie, gdy ustało napięcie dopada mnie zmęczenie.

Dochodzimy do naszych namiotów w ulewie. Bardziej przypominają nam one sadzawki niż schronienie przed żywiołami, ale po chwili ma się to zmienić. Stawiamy konstrukcję i pozwalamy wodzie spłynąć po powierzchni. Okazało się, że przed wyruszeniem do Goutera nie pozamykaliśmy okien. Teraz pewnie w środku jest bardzo mokro. Wchodzę i rzeczywiście trochę wody jest. Wycieram ją chusteczką higieniczną i pytam Malkolma jak tam u niego. Mówi, że ma zalany namiot. Odpowiadam, że my też. Po chwili ten dodaje – wybieram wodę menażką. Na to ja, że w takim razie u nas jest sucho :P

Długą chwilę siedzimy bezczynnie ciesząc się suchym schronieniem. Gdy robi się trochę cieplej w namiocie ściągamy przemoczone ubrania i rozwijamy śpiwory. Zaczynamy gotowanie. Nie opuszczając przedsionka, wychylam się na zewnątrz i nabieram saperką śniegu do menażki. Gotujemy w namiocie, starając się przy tym nie wykonywać żadnych gwałtownych ruchów, aby nie przewrócić palnika. Trzymam także cały czas kartusz z gazem, asekurując go w ten sposób przed wywrotką. Po chwili w namiocie robi się bardzo ciepło. Pijemy herbatę za herbatą. Przez cały dzień ataku szczytowego spożywaliśmy mało płynów i teraz jesteśmy bardzo odwodnieni. Gdy przestaje padać robi się stosunkowo ciepło. Wychodzimy z namiotu rozprostować kości. Po powrocie szybko zasypiamy zmordowani w ciepłych śpiworach. Tego dnia zrobiliśmy ponad 1000 metrów w pionie w górę i ponad 1600 metrów w pionie w dół. Poprzedniej nocy prawie nie spałem. Dodać do tego jeszcze wszystkie emocje, które przeżywaliśmy to nie ma się co dziwić, że teraz całą noc śpię jak zabity :-) Moi towarzysze wędrówki także poszli w me ślady.

Podziękowania

2010-07-24T17:57:00.022+02:00

Pragniemy złożyć serdeczne podziękowania wszystkim, którzy zainteresowali się naszym przedsięwzięciem w szczególności dziękujemy: Akademickiemu Związkowi Sportowemu Uniwersytetu Śląskiego, firmie Stabil z Chrzanowa, firmie 4tis, Radiu eM, firmie AWOS.

Mont Blanc cz. II - 2 lipca 2010

2010-07-24T00:56:00.006+02:00

Jest jeszcze sporo czasu do świtu, kiedy Adam pojawia się przy naszych namiotach. Umawiamy się, że my założymy tylko uprzęże, lonże, kaski itp. oraz przygotujemy namioty i spotkamy się z nim przy sławnym żlebie Rolling Stones. Po chwili Adam szybkim krokiem rusza do góry. Na śnieżnym stoku widzę tylko poruszające się światełko jego lampy czołowej. Wysoko powyżej nas w kuluarze widzę kolejne dwa światła. Czyli tylko jeden zespół dwójkowy wyruszył przed nami. Jest dobrze, może nawet uda się dostać nocleg w pokoju w schronisku Gutier, do którego mamy zamiar dojść tego dnia. Odpinamy podtrzymujące konstrukcję namiotu tyczki i przygniatamy leżącą na ziemi płachtę kamieniami, aby w razie wichury namiot nie został zdmuchnięty w przepaść. Będzie tu na nas czekał do naszego powrotu ze szczytu. Jest bardzo mroźno. Próbuję podnieść jeden z kamieni, którym dzień wcześniej przygniotłem fartuchy śnieżne namiotu i okazuje się to niemożliwe. Przymarznięty mocno do materiału i podłoża. Nie szarpię na siłę, aby nie porobić dziur w naszym starym, dobrym Komodo.

Zapalamy czołówki na kaskach i ruszamy w górę. Ja jeszcze przy namiocie zakładam na nogi raki. Ułatwi mi to bardzo przejście po stromym śnieżnym stoku i powinny mi się przydać w żlebie Rolling Stones. Ze śniegu wchodzimy na skały. Już tutaj zaczyna towarzyszyć nam stalowa lina. Nie wpinam się jednak jeszcze do niej, bo trudności skalne są minimalne. Zęby raków głośno zgrzytają po skale. Czekanem pomagam sobie podczas gramolenia. Staję na brzegu kuluaru Rolling Stones i czekam tu na zmierzającą w moim kierunku Agnieszkę. Adam siedzi już bezpiecznie po drugiej stronie. Malkolm został jeszcze trochę w tyle za Agą. Z góry nic nie leci, więc zaczynam szybki trawers żlebu. Raki przydają mi się bardzo szczególnie przy przechodzeniu środkowego – najbardziej stromego fragmentu ścieżki. Po chwili siadam spokojnie przy Adamie. Teraz kolej na Agę. Radzi sobie świetnie i po krótkim czasie dołącza do naszej dwójki. Agnieszka nie ma na nogach raków, dlatego pokonanie trawersu zajmuje jej trochę więcej czasu. Do stalowej liny w kuluarze się nie wpinamy, bo zwisa ona dwa metry ponad naszymi głowami. Próba użycia w tym miejscu pętli tylko spowolniła by pokonanie tego niebezpiecznego miejsca, które słynie z toczących się z góry z dużym impetem kamieni niosących spore zagrożenie dla wspinaczy. Miejsce to cieszy się bardzo złymi statystykami. Teraz kolej Malkolma na pokonanie tego charakterystycznego odcinka. Ja wykorzystuje ten czas na zdjęcie z nóg raków.

Ruszamy do góry. Adam stwierdza, że pójdzie trochę szybciej, aby czym prędzej - jeśli nadarzy się taka okazja – zarezerwować dla nas miejsca w schronisku. Po krótkiej przerwie ruszamy także my z Agą. Idzie mi się bardzo fajnie. Trasa wiedzie typową Via Ferratą. Ekspozycja jest minimalna. Momentami przeszkadza jedynie znaczna kruchość skały. Cały czas widać punkt docelowy naszej dzisiejszej wspinaczki – schronisko Gouter (3817m n.p.m.). Dowiadujemy się od Adama, że znajdujemy się już powyżej naszego rekordu wysokości. Do tej pory najwyższym szczytem, który zdobyliśmy była Marmolada (3343m n.p.m.). Na altymetrze Adama jest już ponad 3400 m n.p.m. Droga wiedzie do góry grzebieniem skalnym. Trudności wzrastają jedynie w miejscach, gdzie skały pokryte są lodem, albo trzeba pokonać małe, zlodzone płaty zbitego śniegu. W momentach prostszej wspinaczki stalowa lina znika. Generalnie jednak prowadzi nas niemalże do samych drzwi schroniska.

Dochodzimy do Goutera szybko, jako druga ekipa tego dnia. Jest nadzieja, że jeżeli ktoś, kto wcześniej zarezerwował nocleg nie dotrze do schroniska załapiemy się na spanie w pokoju. Tak, czy siak z góry płacimy po 20 euro i jesteśmy pewni noclegu, tyle że może się okazać, że śpimy na podłodze. Adam znowu łapie się na zniżkę dzięki karcie OEAV i płaci bagatela jedynie 7 euro (taniej niż nocleg w schronisku w Tatrach!) Trzeba sobie w przyszłości sprawić tę niesamowitą kartę. Przed nami cały długi dzień, który spędzamy na odpoczynku i posilaniu się. Wychodzimy powyżej schroniska, gdzie siadamy na śniegu, w pełnym słońcu przy naszych palnikach. Gdy napełniliśmy już nasze żołądki do syta, udajemy się do schroniska. Adam zasypia na ławce, a my gawędzimy studiując mapę. O 18.00 musimy opuścić wygodne ławy jadalni, bo stoliki zarezerwowane są dla ludzi, którzy opłacili sobie obiad. Stoimy więc w przedsionku i czekamy aż ponownie będzie można usiąść w ciepłej jadalni. Poznajemy tam przesympatycznego Anglika, z którym gawędzimy dłuższą chwilę. Później sami zaczynamy przygotowywać dla nas w menażkach posiłek. W schronisku nie wolno używać palników z gazem, więc musimy wyjść na zewnątrz, gdzie szaleje burza. A właśnie! Zapomniałbym o niej… w godzinach popołudniowych rozpętała się burza, której towarzyszyły spore opady śniegu. Dziwnie się czułem stojąc na stalowej platformie przed schroniskiem na wysokości ponad 3800 m n.p.m. i słuchając przetaczających się grzmotów. W czasie, gdy posilaliśmy się w przedsionku jadalnia opustoszała i można było ponownie zając tam miejsce. Nie dostaliśmy jednak miejsca w pokoju. Powoli stoły przygotowywane były do noclegów. Ten, który ja sobie obrałem na miejsce spania, bardzo długo oblegali włosi, którzy wypijali kilka kolejek wódki. Na szczęście tuż po 21.00 oni także udali się do swych pokoi i mogłem wreszcie rozwinąć karimatę i śpiwór. Zawinąłem się w mojego ciepłego Małacha i z głową zwróconą ku oknu podziwiałem widoki. Burza na szczęście odpuściły i teraz na niebie pojawiły się gwiazdy. Chyba zasnąłem na krótko, ale obudziłem się zaraz po 23.00 i od tamtej pory wyczekiwałem pełen emocji sygnału do startu. Cały dzień w Gouterze nie miałem zasięgu, dopiero wtedy w środku nocy udało mi się wysłać sms do domu. Za kilka godzin zacznie się ten dzień, na który tyle czasu czekaliśmy! Oby wszystko poszło po naszej myśli.

Mont Blanc cz. I - 30 czerwca i 1 lipca 2010

2010-07-23T20:26:00.018+02:00

Nadszedł wreszcie ten długo oczekiwany dla nas dzień – środa 30 czerwca 2010 roku, kiedy to z głowami pełnymi marzeń stanęliśmy na początku naszej podróży. Rano ostanie dopinanie formalności związanymi z wypożyczonym przez nas samochodem, później długie minuty próbowania upchnięcia rzeczy, które zabierzemy ze sobą w bagażniku, by wreszcie tuż przed godziną 11.00 mknąć autostradą A4 z Katowic w kierunku Zgorzelca. Tuż przed granicą chcieliśmy jeszcze zatankować taniej benzyny. Jednak okazało się, że zanim dotarliśmy do stacji paliw już byliśmy w Niemczech. W związku z tym musieliśmy zawrócić auto i powrócić do Zgorzelca, gdzie w samym centrum miasta zatankowaliśmy do pełna bak. Dalej trasa wiodła przez terytorium Niemiec. Ten odcinek podróży minął nam bez większych perypetii. Wybrana przez nad droga prowadziła autostradami przez Drezno, Chemnitz, Zwizkau, Plauen, Hof, Bayreuth, Norymbergę, Stuttgart, a dalej przez Szwajcarię (Zurich i Berno). Droga terytorium tego bogatego państwa nie była taka jakiej się spodziewaliśmy. Liczne zwężenia i remonty dróg bardzo utrudniały swobodną jazdę. Nad ranem jechaliśmy już nadbrzeżnymi miejscowościami Jeziora Genewskiego, by w końcu przekroczyć granicę szwajcarsko-francuską. Droga dojazdowa do Chamonix prowadziła poprzez zakosy nad przepaściami. Kierowcami naszej wyprawy byli Adam Segeth i Agnieszka Janus. Odwalili kawał dobrej roboty.

Koło piątej nad ranem położyliśmy się spać w samochodzie zaparkowanym pod dolną stacją kolejki Bellevue w miejscowości les Houches (1007m n.p.m.). Po godzinie 8.00 wstaliśmy, spakowaliśmy plecaki na 4 dni działalności górskiej i wyjechaliśmy kolejką linową do la Chalette (1801m n.p.m.), dalej Tramwajem du Mont Blanc do le Nid d ‘-Aigle (2372m n.p.m.). Teraz już tylko marsz w górę. Ostatnie spojrzenie za siebie na lasy i hale porośnięte trawą i już obracam swój wzrok ku królestwu lodu i skał. Ten widok będzie nam towarzyszył przez kilka kolejnych dni. Powalający krajobraz, o którym śniłem od lat, a który do tej pory podziwiałem jedynie na pocztówkach, obrazkach w książkach i ekranie komputera.

Na samym początku trasa wiedzie po wygładach lodowcowych. Później mylimy drogę i pakujemy się dłuższą okrężną trasą przez lodowiec Bionnassay. Śnieg topi się pod intensywnym promieniowaniem słonecznym. Upał mocno daje się nam we znaki. Plecaki mamy stanowczo za ciężkie. Trzeba będzie zostawić część rzeczy, bez których można się obyć w depozycie przy schronisku Tete Rousse (3167m n.p.m.). Dochodzimy do schroniska, gdzie nie bawimy zbyt długo. Idziemy z Agnieszką rozbić namiot w wyznaczonym do tego miejscu. Nasze lekkie buty górskie są mocno przemoknięte po marszu w śnieżnej breji. Nie ma sensu targać ich wyżej. Następnego dnia zaczynamy wędrówkę w skorupach (plastikowe buty wysokogórskie). Żałuję, że od początku nie korzystałem z plastikowego obuwia, a treków nie zostawiłem na dole w bagażniku samochodu.

Rzut oka na otaczające nas krajobrazy i zabieram się za topienie śniegu na picie i posiłki. Aga zasypia zmęczona w namiocie. Próbuję ją wyciągnąć do schroniska, bo zbliża się burza, ale po chwili daję za wygraną (mission imposible ;) Nie ma jeszcze Malkolma, który z najciężej załadowanym plecakiem został godzinę w tyle za nami. Idę wyjrzeć na próg schroniska, gdzie też on się podziewa tyle czasu. Powoli dochodzi już do celu dzisiejszej wędrówki. Także widać, że jest porządnie zmęczony. Na drugi dzień będzie musiał zrobić dokładną selekcję swojego ekwipunku i wybrać te najbardziej niezbędne rzeczy. Jestem pełen podziwu dla niego, że zdołał wnieść na tą wysokość tak gargantuicznej wielkości plecak. Adam korzystając ze zniżki, którą daje mu karta OEAV postanawia spać w schronisku. Malkolm rozbija namiot koło naszego i także udaje się na odpoczynek. O zachodzie słońca wszyscy budzimy się i wychodzimy przed namiot jeszcze trochę pogotować, spakować się na kolejny etap naszej wędrówki, porobić zdjęcia i spróbować skontaktować się z rodzinkami w Polsce. Dłuższą chwilę śledzę wzrokiem trasę na kolejny dzień. Z niepokojem zawieszam oko na przejściu przez żleb Rolling Stones. Jakoś to będzie :-)

Mieszkanka Gminy Olsztyn na Dachu Europy

2010-07-22T15:29:00.007+02:00

Dziękujemy Gminie Olsztyn za zainteresowanie wyprawą i umieszczenie relacji na oficjalnej stronie Urzędu Gminy. Zapraszamy pod ten adres:

http://www.olsztyn.ug.gov.pl/mountblanc.php

Artykuł o naszej wyprawie na stronie Dziennika Zachodniego

2010-07-22T15:23:00.005+02:00

W Dzienniku Zachodnim pojawiła się relacja z naszej wyprawy. Dziękujemy za zainteresowanie naszym przedsięwzięciem.

http://www.dziennikzachodni.pl/fakty24/285149,alpinisci-z-olsztyna-i-katowic-zdobyli-mont-blanc,id,t.html

Mirosław Falco Dąsal – „Każdemu jego Everest”

2010-07-18T18:28:00.004+02:00

Zanim rozpiszę sie na dobre o naszej wyprawie na Mont Blanc, dodam kilka słów o książce, którą miałem ostatnio przyjemność czytać.

Książka jest pamiętnikiem himalaisty. Autor każdego dnia swej alpinistycznej działalności poza streszczeniem postępującej akcji górskiej dzieli się swymi spostrzeżeniami i przemyśleniami na temat bytności człowieka w górach. Pokazuje specyfikę wielkich, oblężniczych wypraw himalajskich. Z opisów wnioskować można, że pierwszeństwo ataku szczytowego nie zawsze mają ci najlepsi, bądź najbardziej pracowici. Wszystko układa się tam według ściśle ustalonego porządku (a może bardziej anarchii i często niesprawiedliwej hierarchii).

Z autorem przeżywamy smutki i radości działalności górskiej. Wczuwamy się w jego zmęczenie i uczucia. Czujemy ekscytację, nostalgię, czy wreszcie momentami nawet znużenie. Bardzo zaskoczył mnie stopień w jakim wchłonęła mnie ta książka. Czułem się jak jeden z członków zespołu. Za autorem jednych darzyłem sympatią, a zachowaniem innych byłem poirytowany.

Data po dacie od 1984 r. i wspinaczkę w Pamirze, poprzez dwa nieudane ataki na Lhotse, zakończoną fiaskiem wyprawę na K-2, docieramy pod Everest, gdzie w połowie maja razem z autorem oczekujemy na możliwość wejścia na wierzchołek. Ostatnią datą pamiętnika jest 16 maja 1989. Uda się w końcu ten szczyt, czy nie, Panie Falco? Proszę tak nie trzymać w niepewności. Odpowiedź na to pytanie zapisana jest już inną czcionką… już nie tak barwnymi, poetyckimi słowami jakie zwykł był używać autor.

Dowiadujemy się, że 24 maja dwójce śmiałków udaje się stanąć na wierzchołku. Byli to Eugeniusz Chrobak i Andrzej Marciniak. Do pełni sukcesu jednak trzeba jeszcze było zejść do bazy. 27 maja Mirosław Falco Dąsal, Mirosław Gardzielewski, Wacław Otręba, Andrzej Heinrich oraz zdobywcy spotykają się w obozie I. Kilka godzin później zmiata ich lawina ogromnych, nawet jak na warunki himalajskie rozmiarów. Ten cios przeżyli tylko zdobywcy szczytu. Niedługo potem jeszcze jedna wielka lawina pozbawia życia Eugeniusza Chrobaka. Zła pogoda uniemożliwia wyjście z bazy na ratunek do cudem ocalałego z kataklizmu Andrzeja Marciniaka. Ten pięć dni bez jedzenia i picia, chory na ślepotę śnieżną oczekuje na ratunek. Odchodzący od zmysłów koledzy w bazie cały czas utrzymują kontakt radiowy z poszkodowanym. Być może jedynie nadzieja płynąca z głośnika radiotelefonu pozwoliła uratować życie himalaisty. Historia akcji ratunkowej mogłaby z powodzeniem posłużyć jako scenariusz do filmu górskiego z gatunku grozy.

Moim zdaniem „Każdemu jego Everest” powinno stanowić obowiązkową pozycję dla każdego zainteresowanego dziejami polskiego himalaizmu czytelnika, a może wręcz każdego pasjonata gór wysokich.

Wyprawa na Mont Blanc

2010-07-16T23:15:00.023+02:00

Nasza wyprawa rozpoczęła się w miejscowości Les Houches (990 m n.p.m.), gdzie na parkingu spakowaliśmy plecaki i zostawiliśmy samochód. Stąd kolejka linowa zabrała nas na Bellevue (1794 m n.p.m.). Tu mieliśmy przesiadkę na kolejkę szynową – Tramway du Mont Blanc, który zawiózł nas na Nid d’Aigle (2372 m n.p.m.). I tu zaczęła się właściwa wędrówka zmierzająca na Mont Blanc.

Szlak prowadził początkowo wygodną ścieżką wśród skał, później słabo nachylonymi płatami śnieżnymi. Nasze plecaki zawierały: namioty, śpiwory, karimaty, sprzęt wspinaczkowy, ubrania, gaz, prowiant i aparaty fotograficzne. Maszerowaliśmy malowniczą krainą pełną śniegu, lodu i skał. Równolegle do nas schodził lodowiec de Bionnassay, potrzaskany licznymi szczelinami i serakami. Słońce grzało mocno, więc wysmarowaliśmy się kremami z wysokim filtrem i założyliśmy lodowcowe okulary również z dużą ochroną UV. Zachwyceni nowymi dla nas widokami robiliśmy też dużo zdjęć.

Około godziny 16-stej byliśmy w schronisku Tête Rousse (3167 m n.p.m.). Powyżej, na wysokości około 3200 m n.p.m. rozbiliśmy namioty. Zmęczona pierwszym podejściem ze sporym ciężarem, a także nieprzespaną nocą w samochodzie, szybko zasnęłam w namiocie. Około godziny 17-stej obudził mnie Michał informując, że rozszalała się silna burza. Sąsiedzi z innych namiotów udali się do schroniska, by ją tam bezpiecznie przeczekać. Ja byłam jednak tak śpiąca i zmęczona, że wolałam pozostać na miejscu niż schodzić do schroniska. Obudziłam się około 21-stej, kiedy było już po wszystkim. Michał topił śnieg na palniku, więc ugotowaliśmy kolację i herbatę do termosów. Z pełnym żołądkiem znów dobrze się zasypiało, choć kilka razy obudził mnie chłód mroźnej nocy.

Wstaliśmy przed czwartą. W nocy kamienie obciążające namiot przymarzły do podłoża. Na szczęście i tak planowaliśmy je zostawić, gdyż poinformowano nas o zakazie rozbijania powyżej schroniska Goûter (jak się potem okazało i tak nagminnie łamanym). Decyzję podjęliśmy jednak dobrą, gdyż plecaki zyskały mniejszą wagę. Czekało nas teraz podejście 600 m w górę skalną granią, która z dołu wyglądała stromo i okazale. Wyruszyliśmy wcześnie, aby jak najszybciej przejść słynny żleb Rolling Stones. Jest to stromy, wypełniony śniegiem żleb, którym w ciągu dnia spadają w dużych ilościach i prędkościach odłamki skalne. Trawers tego miejsca okazał nie trudny technicznie, jednak wywołał emocje. Zastanawiała nas zawieszona nad nim lina asekuracyjna na wysokości 2 m nad ziemią. Wpięcie do niej mogło sprawić więcej kłopotu niż pomóc, chyba że ktoś preferuje zjazdy tyrolką.

Większa część szlaku umocniona była żelazną liną, do której wpinaliśmy lonże. Momentami szlak był oblodzony lub drobne skały usypywały się spod nóg. Ze schroniska schodzili też ludzie, więc mijać należało się ostrożnie. Do schroniska Goûter (3817 m n.p.m.) dotarliśmy przed południem. W schronisku wykupiliśmy nocleg, a jako że było bardzo dużo ludzi dostaliśmy miejsce na podłodze. Mieliśmy przed sobą długie popołudnie wylegiwania i zbierania sił. Zrobiliśmy także na lodowcu próbę wiązań liny i asekuracji. Po południu znów była burza. Tym razem nie spałam, wiec widziałam że warunki na ten czas mocno się pogorszyły. Było zimno i padał śnieg. Bałam się, czy nie utrudni to dalszych planów wspinaczkowych, ale prognoza pogody wywieszona w schronisku obiecywała słoneczną i upalną pogodę w do południa a po południu burze. I rzeczywiście prognozy się sprawdziły.

Około godziny 21 schronisko zabierało się do snu, my oczywiście też. Około 22 zauważyłam przez okno, że burza ustąpiła i znów nadszedł ładny wieczór. Miałam w miarę wygodny nocleg na ławce, ale jakoś źle mi się spało. Ulgą był dźwięk budzika o 1 rano. Nikt jednak się nie zbierał, więc nie chcieliśmy sami hałasować. Po upływie pół godziny ludzie zaczęli jednak wstawać i zaczął się ogólny harmider. Kiedy wstałam już na dwie nogi okazało się, że nocleg na tej wysokości ma już swoje skutki. Mianowice kręciło mi się trochę w głowie i miałam mdłości. Nic nie jedząc, ubraliśmy się i wyszliśmy z mocno już zatłoczonego i rozbudzonego schroniska. Wszyscy szykowali się do wyjścia i co chwila kilkuosobowe zespoły wychodziły na szlak, my także.

Noc była piękna. Był mróz, ale lekko odczuwalny, bo noc była prawie bezwietrzna. Niebo usłane było milionami gwiazd, a po nami widać było rzędy świateł wzdłuż ulic i nocną szatę francuskich miasteczek. I tak ruszyliśmy zdobywać najwyższy szczyt Europy.
Początek marszu był dla mnie męczący, szybko łapałam zadyszkę, a dłuższe postoje nie wchodziły w rachubę, bo wyżej wiał dość przenikający wiaterek. Na szczyt wszyscy szli „na lekko”. Na sobie mieliśmy wszystkie ubrania i cały sprzęt. W plecakach było tylko niezbędne jedzenie i picie na drogę.

Najpierw dotarliśmy na szczyt Dôme du Goûter (4304 m n.p.m), po czym lekko schodziliśmy. Kolejne podejście i mijamy już schron Vallot (4362 m n.p.m). Zrobiliśmy tu chwilę odpoczynku, napiliśmy się, spróbowaliśmy coś zjeść. Choć w tych warunkach nawet czekolada nie smakowała i nie chciała przejść przez blokujące wszystko gardło. Zmusiłam się do dwóch kostek, kilku bakalii i kubka słodkiej herbaty. Mimo wszystko dało to siły na dalszy marsz. Posiłkowałam się też tabletką aspiryny.

Kontynuowaliśmy podchodzenie i robiło się też coraz jaśniej. Byliśmy wysoko na grani, gdy słońce na dobre zaczęło dawać się we znaki. Oczywiście szybko wyciągnęliśmy kremy i okulary ochronne. Szłam cały czas pierwsza na linie, dość często robiliśmy też krótkie postoje, by znów ruszać w lepszym tempie. Grań wydawała się nie mieć końca. Gdy już wydawało się, że wchodzimy na najwyższy widoczny punkt, okazywało się że to lekkie wypłaszczenie przed kolejnym podejściem. Tabletka przeciwbólowa zaczęła działać i czułam się już lepiej. Muszę przyznać, że kondycyjnie wręcz czułam się bardzo dobrze i gdy tylko zelżał ból głowy miałam ochotę na porządny marsz. Bycie związanym liną jednak zobowiązuje. W kilku momentach grań mocno się zwężała. Część zespołów schodziła też już ze szczytu i w wąskich miejscach częściej dochodziło już do mijanek, więc nasze tempo zmalało.

Po godzinie 8 stanęliśmy na szczycie Mont Blanc (4810 m n.p.m.). Zrobiliśmy tam dużo zdjęć. Pogoda była wymarzona, słoneczna, z przejrzystym powietrzem, lekkim wietrzykiem. Na tej wysokości już każdy z nas poczuł wysokościowy ból głowy.

Schodziliśmy tą samą trasą. Zamieniliśmy się teraz kolejnością i teraz ja szłam ostatnia. Teraz też dopiero dobrze widzieliśmy piękne kształty mijanego nocą lodowca. Do schroniska Goûter dotarliśmy po godzinie 13-stej, szczęśliwi z dotarcia w bezpieczne miejsce w komplecie. Gromadzące się chmury obiecywały nadejście burzy, jednak ja, Michał i Malkolm postanowiliśmy schodzić do Tête Rousse, do naszych namiotów.

Po przepakowaniu plecaków, znów na ciężko zaczęliśmy schodzić skalną granią, której pokonywanie w dół nie było już tak przyjemne. Po drodze dopadła nas burza i usłyszeliśmy bzyczenie naelektryzowanych skał. Gdy zbliżaliśmy się do żlebu Rolling Stones co jakiś czas słyszeliśmy i widzieliśmy spadające głazy. Tym razem będziemy przechodzić to miejsce w godzinach popołudniowych i w deszczu, co napawało nas niemałym strachem. Żleb pokonaliśmy szybkim marszem, upewniając się najpierw czy nic na nas nie leci. Gdy schodziliśmy już ze śniegu na skałę, tuż za nami, środkiem żlebu zsunęła się śnieżno-ziemna lawinka. Jeden kamień wykonał też lot, ale zatrzymał się na szczęście nad nami. Teraz już spokojniejsi pokonaliśmy ostatni odcinek do namiotów już w silnych strugach deszczu.

Namioty były już troszkę wilgotne, a my z mokrymi rzeczami wgramoliliśmy się do środka. Wodę grzaliśmy z Michałem w namiocie, żeby troszkę zagrzać. Burza znów rozszalała się na dobre i co chwila było słychać zsuwające się lawiny lub kamienie. Po ciepłym posiłku, wgramoliliśmy się do śpiworów, gdzie zmęczeni długim dniem marszu szybko usnęliśmy.

Obudziliśmy się o 9 rano w ciepłym, nasłonecznionym już namiocie. Spokojnie zjedliśmy śniadanie i zwinęliśmy obóz. Jeszcze trochę zaczekaliśmy na schodzącego do nas Adama. Pogoda była słoneczna, choć już w przedpołudniowych godzinach zbierały się chmury i zrywał dość chłodny wiatr. Kiedy byliśmy w komplecie zeszliśmy do Nid d’Aigle, gdzie spotkaliśmy grupę kozic a w okolicy kolejki, tłumy turystów. Ściśnięci niczym śledzie wracaliśmy kolejką w dół, zadowoleni ze szczęśliwego finału wyprawy.

Kolejnego dnia odpoczywaliśmy w Chamonix, gdzie próbowaliśmy smakołyków francuskiej kuchni, odwiedzaliśmy liczne sklepy ze sprzętem sportowym i pamiątkami. Zwiedziliśmy także Muzeum Alpinizmu i Muzeum Kryształów, wraz z ekspozycją Lodowce i Ludzie. To był dzień zasłużonego, ale i bardzo udanego również odpoczynku.

Mont Blanc zdobyty!!!

2010-07-12T01:10:00.004+02:00

Nasza wyprawa udała się! 3 lipca stanęliśmy wszyscy (Michał Ciepły, Agnieszka Janus, Adam Segeth, Malkolm Maćkowiak) na Mont Blanc. Później wzięliśmy się jeszcze za Gran Paradiso i wróciliśmy w miniony piątek do kraju. Niebawem pojawią się relacje z naszej wyprawy.

Będziemy w radiu eM

2010-06-24T19:10:00.002+02:00

We wtorek (29 czerwca 2010 roku) w drugiej części programu rozpoczynającego się o 10.40 pojawimy się w radiu eM. Wszystkich zainteresowanych zapraszamy na audycję.

Szalona majówka cz. II

2010-06-24T18:37:00.005+02:00

Wstajemy wcześnie rano (ale znów bez przesady). Przed nami tylko Szpiglasowy Wierch, a na jego pokonanie mamy przecież cały długi dzionek. Pierwsze co nas zastanowiło, to fakt, że większość turystów po opuszczeniu schroniska nie kieruje swych kroków do odejścia żółtego szlaku, a wbija od razu na stok. Może po prostu nie idą tam, gdzie my… ale skoro nie na Szpiglas, to gdzie… na Opalony Wierch?

Nic to! Nie będziemy błądzić. Idziemy szlakiem, który bardzo dobrze znamy. Wraz z nabieraniem wysokości robi się coraz bardziej ciekawie. Stromy stok schodzi wprost do Wielkiego Stawu, a tam mimo pokrywy lodowej na całym jeziorze, wyraźnie widać podział na poszczególne kry. Lód jest już dość cienki. Ewentualny zjazd po stoku mógłby mieć swój finisz w głębokiej wodzie. Oddychamy z ulgą, gdy teren zaczyna się wypłaszczać. Idziemy teraz dnem wielkiego kotła otoczonego grzbietem Marchwicznego i Szpiglasa. Tu spotykamy turystów, którzy od razu ze schroniska wbili na stok. Okazało się, że tak prowadzi trasa zimowa. Jest ona w takim przebiegu mniej męcząca, a także omija niebezpiecznie strome miejsca.

Z kotła szlak zimowy poprowadzony jest frontalnie dnem żlebu na samą przełęcz. Łańcuchy znajdujące się pod śniegiem mijamy z lewej strony. Teraz już nie kombinujemy z własnymi wariantami, a trzymamy się śladów idących przed nami zaprawionych w boju turystów. Robi się coraz bardziej stromo, ale przynajmniej ewentualny zjazd zakończy się na dnie kotła, a nie w jeziorze. Stromizna daje się we znaki. Co kilkanaście kroków robimy postój, aby złapać oddech. Chwile te wykorzystujemy do podziwiania widoków rozpościerających się na Dolinę Pięciu Stawów Polskich i jej otoczenie. Wszędzie tylko skały i śnieg. To już kwestia gustu, ale dla mnie ten monochromatyczny wysokogórski krajobraz jest po prostu bajeczny.

Pod samą przełęczą chwila zwątpienia, bo do pokonania mamy skalno-lodowy komin o wysokości około 3 metrów. W tych czasach swoje raki posiadaliśmy tylko my z Agą. Forest ma na nogach koszykowe Agnieszki, a ja do moich MTFów wpięte mam swoje półautomaty. Malkolm raków jeszcze wówczas nie posiadał. Czekan także był nie do uświadczenia w grupowym ekwipunku. W zamian nich musiały nam wystarczyć skrócone do maksimum kijki. Upadek w kominie skończy się pewnie dłuższym zjazdem do dna kotła, ale poza nieprzyjemnościami jazdy, żadnych poważnych skutków nie powinniśmy doznać. Przy górnej krawędzi komina dostrzegamy nachylone w naszym kierunku twarze. Parę chwytów przemarzniętych skał i już po chwili stresu siadamy obok innych turystów na przełęczy.

W kierunku Morskiego Oka nic nie widać. Ogarnia nas totalna biel. Jedno jest pewne, kominem w dół nie schodzimy. Zejściem zresztą będziemy się martwić później, bo przecież czeka nas jeszcze droga na szczyt. Być na przełęczy i nie zdobyć Szpiglasowego Wierchu to byłby grzech. Ruszamy z jeszcze jednym przypadkowym towarzyszem (bardzo sympatycznym, który po powrocie przesłał nam na maila swoje zdjęcia) w kierunku wierzchołka. Nasz nowy kolega, dużo lepiej od nas wyposażony w sprzęt na zimowe warunki przeciera szlak. My gęsiego podążamy w odpowiednich odstępach za nim. Grań Szpiglasa zimą wydaje się naprawdę ostra. Szeroka na dwie stopy ze stromo opadającymi stokami po obu stronach robiła na mnie imponujące wrażenie. Forest zielony ze stresu (ma przecież lęk wysokości) jakoś sobie radzi. Na szczycie stoimy wśród otaczającej nas zewsząd bieli. Niby widoków żadnych, a było coś magicznego w tej chwili. Dobra Panowie pora wracać na przełęcz. Nasz nowy towarzysz prosi o zmianę na prowadzeniu. Jego raki bez antysnow-ów oblepione są od spodu mokrym śniegiem. Pod podeszwą buta zamiast zębów raków śnieżna łyżwa. Co parę kroków musi się zatrzymywać i opukiwać je czekanem. Ja prowadzę, za mną podąża nasz nowy kolega, za nim trochę woniej Forest, a grupę zamyka Malkolm. Adaś stwierdza, że na stojąco nie da rady i zaczyna iść na czworakach po ostrej grani. Skończyło się to tym, że zęby raków na jednej nodze zaczepiły się o nogawki spodni drugiej. Forest zaczyna się szarpać i do tego niebezpiecznie balansować na krawędzi. No i mamy mały impas. Na szczęście idący jako ostatni Malkolm rozwiązuje kryzys odczepiając feralną nogawkę od raków. Po chwili cali i zdrowi stoimy już z powrotem na przełęczy. Droga w dół w kierunku Morskiego Oka zaczyna się ciężko, bo widoczność ograniczona jest do paru metrów i nie widać ścieżki. Na szczęście w pewnym momencie rozjaśnia się na tyle, że odnajdujemy szlak i bezproblemowo schodzimy nim do samego Moka. Stamtąd znów Doliną Roztoki w górę i czarnym szlakiem do naszej przystani w Dolinie Pięciu Stawów Polskich.

Wracamy do schroniska późnym wieczorem, a to miała być taka łatwa i krótka trasa na dzień restartu. Nie spodziewaliśmy się, że będziemy schodzić do Moka i stamtąd na około znów wracać do Piątki i już na pewno nie spodziewaliśmy się takich trudności na Szpiglasie. Dziś już z innym sprzętem i większym doświadczeniem pewnie pokusilibyśmy się na zejście w dół pamiętnym kominkiem zaoszczędzając masę czasu. Przygoda przednia, ale Forest zmordowany po dwóch ciężkich dniach stwierdza stanowczo, że kolejny dzień wędrówki na pewno sobie odpuszcza. Choć pełen radości po przeżyciu tylu przygód w tak krótkim czasie, mówi że jak na razie starczy mu już na jakiś czas emocji. Przed Malkolmem i mną kolejny, ostatni już dzień wędrówki… zapewniam, że także pełen wrażeń ;)

Szalona majówka cz. I

2010-06-23T12:30:00.003+02:00

Wypad w Tatry planowaliśmy już od dłuższego czasu. Nie mogłem się doczekać, kiedy wreszcie będę miał okazję z bliska zobaczyć jeden z obiektów mojego zainteresowania w kontekście pracy magisterskiej – Kozią Dolinkę. Mimo licznych perypetii tuż przed samym wyjazdem, stawiliśmy się we trzech: Forest, Malkolm i ja na katowickim dworcu.

Tuż po pierwszej w nocy mieliśmy wsiąść do pociągu w kierunku Zakopanego. Już na starcie niemiła niespodzianka, bo nasz środek transportu odbywający trasę z Wrocławia na daną chwilę był już opóźniony ponad 2 godziny. Naszych nastrojów nie poprawiały magiczne komunikaty głoszone przez dworcowe megafony: „Opóźnienie pociągu może ulec zmianie”. W końcu po około trzech godzinach zguba wtacza się powoli na peron. Pięć wagonów zupełnie pustych… ale to do Przemyśla i dwa nabite pod sam sufit ludźmi… do Zakopanego. Do pociągu z ledwością można by upchnąć plecak, ale nie kilkadziesiąt osób stojących na dworcu w Katowicach. W końcu po ostrych protestach pasażerów dołożyli dodatkowy wagon. Na peronie „dziki zachód”: ludzie wskakujący przez okna, wrzucający bagaże, duże grupy zorganizowane, skutecznie porozbijane i rozpierzchnięte, ale na szczęście wszyscy jedziemy! Może siedząc na podłodze, przyciśnięty własnym plecakiem i otoczony gęsto ciałami innych „podróżnych” (choć nie wiem czy tak zbitą masę jeszcze można nazywać podróżnymi), ale jedziemy.

W Zakopanym lądujemy po godzinie 10.00… czyli trochę późno. Śmiechu warte, żeby 300km w XXI w. jechać 9 godzin. Łapiemy busika w kierunku Kuźnic i już po upływie pół godziny jesteśmy wreszcie na długo oczekiwanym szlaku. Gdzieś koło 12.00 stajemy na progu schroniska Murowaniec i tu kolejna niespodzianka, bo brak wolnych miejsc (a my głupki nie pomyśleliśmy wcześniej, żeby coś zarezerwować… choć z drugiej strony kiedy trzeba by to zrobić na okres majówki… rok wcześniej?). Spanie na podłodze niestety jest już niemożliwe. W schronisku tłumaczą się nowymi przepisami pożarowymi.

Nie tracimy tu więcej cennego czasu… do zmroku coraz bliżej, a my nawet nie jesteśmy w stanie określić ile jeszcze nam przyjdzie maszerować przed siebie. Dookoła nas white-out… gdziekolwiek zwrócić wzrok tam biel. Na szczęście mamy UŚ-owy GPS, który pobrałem na konto badań do pracy magisterskiej z uczelni. Idziemy szlakiem w kierunku drogi do Moka. Po drodze dzwonimy najpierw do schroniska w Roztoce, później do samego Moka. Wszędzie słyszymy odmowę. Plecaki ciążą nam coraz bardziej. Najgorzej ma Forest, który swego czasu przeszedł poważną operację kręgosłupa i nie powinien go aż tak forsować. Pozostaje nam już tylko marsz Doliną Roztoki w kierunku schroniska w Dolinie Pięciu Stawów Polskich. Ostatnia deska ratunku. Tam nas chyba nie zawrócą na dół do Zakopanego, bo wtedy to już sam nie wiem co zrobimy.

Zbliżała się godzina 20.00 i zapadała ciemność w czasie, gdy my czarnym szlakiem w głębokim śniegu mozolnie pięliśmy w kierunku tego najwyżej w Tatrach położonego schroniska. Na jego progu stanęliśmy już grubo po zmroku. Na szczęście przygarnęli nas na podłogę. Styrani po nieprzespanej nocy i całym dniu marszu ledwo stoimy. Ehhh jak to dobrze, że istnieją jeszcze takie wspaniałe miejsca jak Piątka w Tatrach. Wieczorem nie obyło się oczywiście bez przepysznej szarlotki i kubka grzanego wina. Zmordowani usnęliśmy mimo gwaru, który panował w schronisku.

W ten sposób zamiast prostej trasy dojściowej do schroniska mieliśmy kilkugodzinne przebieranie nogami w śniegu. Nie ma co, kolejnego dnia musimy odpocząć… zrobimy tylko jakąś w miarę krótką i prostą trasę, a później wczesnym popołudniem wrócimy do Piątki i resztę wieczoru spędzimy na grze w karty. Za cel, mając jeszcze w pamięci łatwy szlak, który robiliśmy latem, wybraliśmy Szpiglasowy Wierch. Forest zwiedziony naszym sielankowym opisem trasy bez chwili wahania postanowił iść. Wcześniej mówił coś o dniu restartu, "ale jak trasa taka krótka i łatwa, to czemu nie"… no i było wesoło :D buhahahahha

Kolejny patron medialny!

2010-06-21T14:31:00.004+02:00

TV Silesia stała się patronem medialnym naszej wyprawy na Mont Blanc. Bardzo dziękujemy za zainteresowanie projektem!

Wyprawowe wieści!

2010-06-21T14:19:00.005+02:00

Naszym kolejnym sponsorem została Fundacja 4tis, która w profesjonalny sposób przygotowała dla nas stronę internetową. Serdecznie dziękujemy Wam za tak owocną współpracę! Naszych czytelników zapraszamy zaś do odwiedzin: http://www.gorywysokie.4tis.pl/

Tajemnica Val Travenanzes

2010-06-16T21:23:00.015+02:00

Dolomity to potężne pasmo górskie, składające się z wielu masywów górskich oddzielonych równie pięknymi dolinami. Góry te, składające się głównie z wapieni i dolomitów tworzą niezwykłą mozaikę barw, form, wielkości. Bez wątpienia każdy, kto choć raz przejdzie choć jednym z tak licznych tu szlaków, będzie chciał powrócić. Bogactwo tych gór sprowadza się właśnie do różnorodności poprowadzonych tras, a ich mnogość i zróżnicowanie trudności technicznych powoduje, że nie są tak zatłoczone, a wręcz jest okazja do pobycia z górami sam na sam. Zupełnie.

Val Travenanzes to długa, erozyjna dolina rzeki Travenanzes, dopływu Fanes, a następnie Boite, głównej rzeki Cortiny d’Ampezzo. Travenanzes wcina się głęboko między potężnymi ścianami Tofan a Lagazuoi i Cavallo. Dolina zaczyna się od Przełęczy (Forcella) i polany Malga Travenanzes (2507 m n.p.m.) a kończy uchodząc do Fanes na wysokości 1380 m n.p.m., przy długości około 6 km.

Jej dnem biegnie niewymagający, niezwykle malowniczy szlak, którym przyszło nam schodzić. W pierwotnym planie mieliśmy spać w samej dolinie, w której niewiele poniżej miała być usytuowana chatka. Michał, będąc parę lat wcześniej w tym miejscu, miał przyjemność biwakowania w starej, drewnianej chacie. Gdy tu dotarliśmy sierpniu 2007 roku, budyneczek został odrestaurowany i… zamknięty na kłódkę. To nie był dla nas najlepszy dzień. Wyruszyliśmy z wszystkimi gabarytami z Passo Falzarego by przejść Gall. dell Castelletto przez środek góry Tofana do Roses. Pogoda już od rana nie była łaskawa, jak zresztą od kilku dni. Było chłodno i ciągle padał deszcz. W takich warunkach Michał musiał odpuścić tegorocznym marzeniom o zdobyciu Tofany do Roses ferratą Lipella. Galerii również nie mogliśmy przejść, gdyż tuż przed wejściem nie mogliśmy znaleźć jednej z czołówek. Jak się okazało wieczorem, zwinięta była w namiocie.

Tak więc pierwsze wycofanie tego dnia zaliczone. Byliśmy już na tyle zmoczeni, że chcieliśmy odpocząć w chatce, która okazała się zamknięta. Z początku spokojnie rozpoczęliśmy schodzenie doliną Travenanzes, oglądając jeszcze pozostałości z tuneli wydrążonych w skałach w czasie pierwszej wojny światowej. Ukształtowanie dna doliny nie sprzyjało rozbijaniu się namiotem, więc postanowiliśmy zejść całkiem na dół.

Szlak przecina kilkakrotnie niewielką początkowo rzeczkę Travenanzes, którą w normalnych warunkach można przekroczyć nie mocząc nawet buta. Jednak w tych warunkach, po kilku dniach ulew, potoczek zmienił się w rwącą rzekę. Jej przekraczanie nie należało już do najłatwiejszych. Szybko się przekonaliśmy, że woda sięga już po kolana. Chcąc nie chcąc, musieliśmy ją przekroczyć, ponieważ dno doliny znacznie się zwężało. Momentami szlak zupełnie gubił się pod wodą, a my przeciskaliśmy się przez kosówkę. Kiedy szlak ku naszej radości oddalał się od rzeki i zbliżał do ścian skalnych, tu czekała na nas inna niespodzianka, zewsząd spływały na nas wodospady. Może wyglądało to bajecznie, ale dla nas to już nie było zabawne.

Gdy docieraliśmy w dół doliny, zaciekawił nas jeszcze widok głębokiej gardzieli poniżej mostku, na którym na chwilę się zatrzymaliśmy. Nisko, pod nami potężna fala rzeczna rozbijała się o skały, szumiała wodospadami i kotłami eworsyjnymi. W starciu z tą rzeką wzmocnioną jeszcze o liczne dopływy, nie mielibyśmy wielu szans.

Gdy doszlimy do szosy zapadał zmrok, ale czekała jeszcze nużąca wędrówka do campingu Olimpia w Fiames. Na miejscu byliśmy około 22 i zapowiadała się chłodna noc, a my mielimy wszystko mokre. To był długi, męczący i mokry dzień...

Rok później obserwowałam z góry Malga Travenanzes, przemierzając szczęśliwie Via Ferratą Giovani Lipella. Następnego roku szło doliną dużo ludzi, wzdłuż małego potoczku, który ma swoje tajemnice, gdy tylko wzrośnie zasilanie…

„Przypadkowym szlakiem”

2010-06-15T13:52:00.013+02:00

W przedostatni „górski” dzień naszego pobytu w Dolomitach planowaliśmy popróbować swych sił na jakiejś drodze w otoczeniu Tofan, aby nasycić jeszcze oczy tymi krajobrazami, za którymi niewątpliwie przyjdzie nam tęsknić, gdy wrócimy do domu. Na dworcu autokarowym mieliśmy wsiąść do busa, który zawiezie nas na Passo Falzarego, a tam chcialiśmy podjąć decyzję co dalej. Pewne roszady w harmonogramie odjazdów i nasza nieuwaga sprawiły, że zamiast na Falzarego ruszyliśmy w kierunku Passo Giau. W momencie, gdy zorientowaliśmy się, że jedziemy jakoś inaczej i nie poznajemy drogi na dobrze nam znaną przełęcz pod Tofanami było już za późno. Rozpoczęły się gorączkowe poszukiwania na mapie miejsca, do którego właściwie zmierzamy. Wysiedliśmy na najbliższym przystanku autokaru i postanowiliśmy przebić się przez góry na Przełęcz Falzarego.

Na samym początku nasza trasa wiodła poprzez rozległe pola gruzowe. Póki co pogoda nam dopisywała, więc pozostawało nam tylko żwawo przebierać nogami i podziwiać widoki nieznanych nam dotąd turnic górskich. Aby urozmaicić sobie drogę wybieramy trasę wiodącą przez via ferraty. Pierwszą do pokonania była de Ra Gusela prowadząca na szczyt Nuvolau (2574 m n.p.m.). Ferrata nie przysparza żadnych kłopotów i może być dość atrakcyjna dla osób zaczynających swe przygody z tego rodzaju turystyką. Spotkaliśmy na niej rodziców z dwojgiem dzieci w wieku wczesnoszkolnym, które dzielnie radziły sobie w pokonywaniu napotkanych trudności. Podchodzimy do schroniska Nuvolau i zderzamy się z tłumem rozbawionych turystów, którzy dostali się tu łatwiejszą trasą. Trasa ta nam posłuży jako droga zejściowa. Staliśmy się szybko obiektem obserwacji będąc obwieszeni jak choinki uprzężami, lonżami, a na głowach trzymając kaski.

Schodzimy do schroniska Averau, a stamtąd udajemy się na ciekawie wyglądającą górę o tej samej nazwie. Kolejna już nieco trudniejsza od poprzedniej via ferrata nie przysparza najmniejszych kłopotów, może poza zatorami ludzkimi na szlaku. Czując się już pewnymi swych umiejętności po blisko 3 tygodniowym pobycie, gdzie tylko można omijamy maruderów schodząc z ferraty. Na szczycie łapie nas burza. Jesteśmy bombardowani kulkami gradu dość sporej wielkości, który z charakterystycznym dźwiękiem odbija się od naszych plastikowych kasków. Na szczęści zawierucha szybko się uspokaja i możemy kontynuować drogę w kierunku Passo Falzarego. Dochodzimy tam późnym popołudniem i dokładnie w momencie, gdy zaczyna się kolejna burza.

Agnieszka stwierdza, że wraca autokarem do Cortiny, Malkolm i ja próbujemy jeszcze swych sił w Galerii Lagazuoi. Niemal cała trasa wiedzie wewnątrz góry, dlatego wyładowania atmosferyczne niespecjalnie nam zagrażają :) Szybko pokonujemy odkryty stok dzielący nas do wylotu tunelu i osłonięci skałami ruszamy w świetle czołówek w górę. Ten tunel to istny labirynt… pogubić się można. Chcąc zajrzeć w każdy kąt gmatwaniny podziemnych ścieżek dużo czasu mitrężymy później na odszukanie drogi powrotnej do głównej trasy. Po opuszczeniu tunelu trasa wiedzie siecią okopów. Ze szczytu rozpościerają się malownicze krajobrazy. Szczególnie urokliwie wygląda stąd potężne skalne urwisko Tofany di Roses, którym poprowadzona jest ferrata Lipella.

Ja schodzę z góry tą samą trasą wiodącą przez tunel w kierunku przełęczy Falzarego, a Malkolm postanawia dojść do Cortiny pieszo… niezwykle atrakcyjnym szlakiem... ale o tym pewnie jeszcze sam opowie :)

Kto by pomyślał, że celem samym w sobie będzie dla nas przełęcz, do której dojeżdża autokar i że trasa ta fizycznie tak nas umęczy. Ale w końcu zdobyliśmy to nieszczęsne Passo Falzarego ! :)

„Zimą na trzeci szczyt świata” Andrzej Machnik

2010-06-11T15:17:00.003+02:00

Książka różni się znacznie od innych pozycji poruszających problematykę dużych, polskich wypraw w Himalaje. Wcześniej najczęściej trafiałem na powieści, gdzie historie wspinaczki przedstawiane były przez członków tzw. szpicy wyprawy, czyli zespołu dokonującego ataku na szczyt. Andrzej Machnik opisuje zaś swoje przeżycia jako organizator ekspedycji. Opowiada dzieje zimowego zdobycia trzeciego co do wysokości szczytu świata – Kangczendzongi 8598 m n.p.m. Co ciekawe samo wejście na szczyt dokonane przez Jerzego Kukuczkę i Krzysztofa Wielickiego 11 stycznia 1986 r. opisane jest w kilku zdaniach. Czytelnik nie znajdzie też w tej książce długich opisów prowadzonej akcji górskiej.

Najwięcej uwagi autor poświęca trudnościom organizacyjnym jakie spotkały go przed wyprawą. W negatywnym świetle przedstawia poprzednie wyjazdy, w których brał udział, a także światek Polskiego Związku Alpinizmu, który zdaniem Andrzeja Machnika zamiast pomagać w rozwijaniu polskiego himalaizmu i wspierać oddolne inicjatywy wyprawowe utrudnia im powstawanie. Z opisu stosunków panujących na szczeblu władz PZA można wysnuć wniosek, że prywatne porachunki i animozje biorą górę nad ideami, dla których został powołany ten związek. Autor nie boi się używać gorzkich słów w stosunku do najbardziej znanych osobistości polskiego alpinizmu takich jak np. Andrzej Zawada. Wyraźnie wyraża też swoje pretensje w stosunku do najlepszych naszych himalaistów Jerzego Kukuczki i Krzysztofa Wielickiego, którzy jak to ujmuje sam autor, wspinali się na szczyt po plecach swoich kolegów. Jego zdaniem dwójka zdobywców szczytu w pogoni za kolejnymi ośmiotysięcznikami nie robiła prawie nic w czasie przygotowań do wyprawy i zwijaniu obozów tuż po niej. W książce opisane jest także tragiczne wydarzenie jakim była nagła śmierć w wyniku choroby górskiej wspaniałego człowieka i wielkiego himalaisty Andrzeja Czoka. Na samym końcu autor z goryczą opisuje nieprzyjemności jakie spotkały go po powrocie z wyprawy. Przedstawiona jest także piramida logistyczna ekspedycji na Kangczendzongę.

Czy po przeczytaniu tej książki czuję się rozczarowany dniami chwały naszego rodzimego himalaizmu? Obdarty ze złudzeń? Nie!

Książka choć moim zdaniem nie jest wybitnym dziełem literackim, bądź też zasługującym na miano klasyki powieści górskiej sama w sobie jest interesująca i warta przeczytania. Pokazuje coś o czym inni autorzy nie piszą wcale, bądź zdawkowo, ukrywając gdzieś między wierszami swych powieści – tą drugą stronę medalu. Okazuje się, że świat ludzi gór, choć tak bogaty, wspaniały i wielobarwny jest tworzony przez człowieka i nie brakuje mu więc zwykłych ludzkich ułomności, z którymi borykamy się na co dzień. Można by rzec – życie. Moim zdaniem dobrze, że tak jest. Przywrócenie światu gór twarzy zwykłego człowieka, gdzie wielkie idee przeplatane są dobrze znanymi nam słabościami, paradoksalnie zwiększa mój podziw dla postaci, które go tworzą. Bo nie podziwiam już herosów, nieustraszonych półbogów, a zwykłych ludzi, którzy potrafili wznieść się na wyżyny swoich możliwości. To sprawia też, że osoby te są mi jeszcze bliższe, a moje górskie marzenia bardziej realne… ;)

Niespodziewane atrakcje na Col Rosie

2010-06-11T12:58:00.010+02:00

Pod koniec naszego pobytu w Dolomitach w 2008 r. na placu boju zostało tylko nas troje: Malkolm, Aga i ja. Reszcie ekipy (Oli, Przemkowi i Marcelowi) pokończyły się urlopy. My zaś już trochę zmęczeni fizycznie trzytygodniową tułaczką (z krótkimi okresami odpoczynku) po górskich bezdrożach, zapragnęliśmy tzw. dnia restartu. Mając też poczucie, że nasz czas w Dolomitach także dobiega końca nie chcieliśmy zupełnie bezczynnie spędzać tych ostatnich chwil. Wybraliśmy więc naszym zdaniem krótką trasę na jak na warunki alpejskie niski dwutysięcznik Col Rosę.

Góra wznosi się na rubieżach Cortiny d’Ampezzo. Wiedzie na nią krótka, treningowa 1 godzinna ferrata Ettore Bovero. Przez Dariusza Tkaczyka została ona zaklasyfikowana do tras trudnych. Za kampingiem Olimpia szlak wiedzie szeroką ścieżką przez las aż do samych podnóży Col Rosy. Z tego miejsca zakosami wznosi się tuż ponad górną granicę lasu. Stajemy koło tablicy oznajmiającej nam początek ferraty i już wiemy, że nie będzie tu przelewek. Droga wspinaczkowa wiedzie niemalże pionowo górę, bez zbędnych zakosów, bądź też chwili wytchnienia na trawersach.

Via ferrata to stalowa lina poprowadzona wzdłuż szlaku i co kilka metrów przytwierdzona do ściany. Do liny tej turysta wpina się przy użyciu lonży. Im większe są odległości między kolejnymi przepinkami tym dłuższe grożą loty i co za tym idzie można sobie zrobić większą krzywdę. Na trawersach jest spokojnie, bo w razie odpadnięcia od ściany spada się tylko na odległość ramienia lonży (kilkadziesiąt centymetrów). Zakosy też są nienajgorsze, bo lot w dół jest hamowany tarciem po linie.

Tu lina wiedzie niczym piorunochron. Nie ma tu żadnych dodatkowych ubezpieczeń w postaci klamr, prętów bądź drabin. Poza stalową liną do dyspozycji mamy jedynie naturalne chwyty w skale. Wspinaczka nie idzie już tak łatwo jak to było np. na Marmoladzie. Są chwile, gdy na dłuższy czas zatrzymuję się i myślę: „no dobra i co dalej?”. Jednak świadomość, że droga w dół po ścianie skalnej z każdym metrem robionym przez nas w górę staje się coraz bardziej niewykonalna dopinguje do wzmożonego wysiłku. Jest wreszcie krótki i mocno eksponowany trawers. Widoki są bajeczne. Pod nami niczym marchewki w ogródku sterczą lśniące w słońcu drzewa iglaste. Dalej w dole są bogate zabudowania Cortiny. Z drugiej strony w oczy rzuca się obraz doliny Val Travenanzes z malowniczymi wodospadami i ścianami skalnymi Tofan.

Po pokonaniu pionowej skały wchodzimy na płaski teren porośnięty kosówką. To jeszcze nie szczyt, ale jesteśmy już bardzo blisko. Jeszcze tylko jeden wyższy stopień skalny ubezpieczony klamrami i stajemy koło krzyża na wierzchołku Col Rosy. Wyjmujemy ze stalowej skrzynki księgę wpisów. Spędzamy czas fotografując i śmiejąc się z zabawnych tekstów naszych rodaków, którzy po emocjonującej trasie dawali upust swemu napięciu. Sami kreślimy kilku słów, aby zostawić tu po sobie jakiś ślad i stromymi zakosami wśród gęsto rosnącej kosodrzewiny ruszamy w dół. Jeszcze tylko trasa powrotna do naszego kampingu na drugi koniec Cortiny i zmęczeni po kolejnym dniu pełnym trudów i atrakcji kładziemy się spać w namiotach… a miało być tak łatwo i spokojnie. Nie docenialiśmy tej trasy. Zeszło nam na jej pokonanie łącznie z dojściem tam i z powrotem dobrych kilka godzin. Był to jeden z najbardziej aktywnie spędzonych przez nas dni ;)

PATRONEM MEDIALNYM - RADIO eM

2010-06-07T12:41:00.002+02:00

Patronem medialnym naszej wyprawy na Mont Blanc zostało radio eM (107.6 fm). Prawdopodobnie wystąpimy w jednej z czerwcowych audycji programu „Świat jest piękny”. Niebawem więcej informacji.

W Tatrach Słowackich – Krywań (2495 m n.p.m.)

2010-06-03T21:21:00.001+02:00

Krywań położony jest w Tatrach Wysokich, zbudowany jest ze skał krystalicznych. Długo uważany był za najwyższy szczyt Tatr, może dlatego, że w odniesieniu do Doliny Koprowej, nad którą góruje, stanowi największą deniwelację tych gór. Jest narodową górą Słowaków i jedną z najbardziej rozpoznawanych gór, ze względu na swój charakterystyczny kształt (taki tatrzański Mattenhorn).

Krywań jest bardzo odosobnioną górą i dość daleko położoną od innych dwutysięczników. Pewnie dlatego panują tu bardzo specyficzne warunki mikroklimatyczne, wiążące się z dużą zmiennością stanów pogodowych i dużą ich intensywnością, mówiąc dokładniej częstym zachmurzeniem, zjawiskami burzowymi, silnym wiatrem. Obecność wybitnego szczytu, podwyższonego dodatkowo o krzyż daje pole do popisu wyładowaniom atmosferycznym w czasie burz. Potwierdzić to mogę osobiście wspominając o dwóch nieudanych próbach zdobycia tego szczytu, właśnie z powodu burz. Jednak nie mam ochoty tego do końca potwierdzać, bo ilekroć będąc w jakiejś innej części Tatr i mając jakąkolwiek widoczność, miałam okazję zrobić dużo zdjęć dumnego Krywania. Więc to taka niegościnność z jego strony!

(zdjęcie by Marcin o.)

Pierwszego dnia wybraliśmy się na Sławkowski Szczyt a następnego dnia naszym celem miał być Krywań. Na wspomnienie o wcześniejszych moich próbach już miałam tremę. Dlatego tym razem należało wyruszyć jeszcze wcześniej. Wskaźnikiem była pora pierwszego rannego kursu Elektriczki, sympatycznej, torowej kolejki górskiej łączącej Poprad z ważniejszymi kurortami górskimi i Tatrzańskimi szlakami.

Tak więc pojechaliśmy niemalże pustym wagonikiem do Szczyrbskiego Plesa – miejscowości i jeziora, skąd rozpoczynał się szlak. Zgodnie z naszą mapą podejście miało zając w sumie około 5 godzin. Jedna z tabliczek wskazujących kierunek trasy, już niedługi informuje nas, że na szczyt zostały nam jakieś 2 godziny. Był słoneczny poranek, więc tym razem musi się udać! Doświadczeniami dnia poprzedniego i naszym sporym nadrobieniem czasowym trasy, stwierdziliśmy, że mamy chyba mapę w wersji dla emerytów.

Tak oto ochoczo pięłam się lasem w górę, spodziewając się niebawem szczytu. Mimo wszystko długo szło się lasem, potem kosówką, wreszcie wśród hal i skał. 2 godziny minęły, gdy nad Krywańskim żlebem spotkały się 2 szlaki by już jako 1 prowadzić na szczyt. Tempo mieliśmy dobre, ale tym razem chyba nasza mapa miała rację, bo szczyt musiał być dość wysoko nad nami. Mówię musiał, bo już oczywiście zdążył otulić się chmurą.

Podeszliśmy dość stromą ścieżką wytyczoną po skałach ma Mały Krywań i potem już grzbietem na główny szczyt. Ścieżkę przebiegła nam kozica, chyba trochę zdziwiona ludźmi o tak wczesnej porze, bo rzeczywiście szliśmy pierwsi. Na szczyt należało się wdrapać po skałach korzystając z pochyłej półki, którą przechodzą w sezonie tysiące turystów. Myśląc o przeciętnym turyście, mijanym później przy zejściu, czyli w adidasach, sandałach i innych trampkach, myślę że łańcuch mógłby się tam przydać.

Na szczycie Krywania tego dnia stanęliśmy jako pierwsi, chmury przetaczały się z dużą szybkością, ale pozwoliły na zrobienie kilku zdjęć w kierunku Polskich Tatr i Wysokich. Korzystając z wygranej zjedliśmy zwycięską tabliczkę czekolady. Niedługo po nas na szczycie zjawiło się trzech młodych, dobrze przygotowanych w góry, chłopaków. Tak oto w piątkę jeszcze przez parę minut cieszyliśmy się szczytem, gdy wreszcie postanowiliśmy z Michałem schodzić.

Im byliśmy niżej, tym więcej ludzi pięło się do góry, odpoczywało w ciężkim trudzie, poprawiało ubiór. Społeczność tam idąca niczym nie różni się od tłumów idących po naszej polskiej stronie, na Giewont. Cóż, każdy ma swoją świętą górę, więc nie ważne jak jesteś przygotowany, ważne że masz wejść. Swoją drogą podziwiam te rodziny z dziećmi, starszymi, nadwagą i niedowagą, ubranych i nieubranych, którzy odważnie idą na tą, niełatwą w sumie górę.

Od rozejścia szlaków gdzieś do samego lasu, spotykaliśmy ludzi, którzy pytali, czy daleko jeszcze, bo idą zgodnie ze szlakiem już 2 godziny a góry nie ma! Więc chyba jednak nie tylko ja źle zrozumiałam drogowskaz :/ Słysząc jednak, że na szczyt jeszcze od 0,5 do 1 godziny drogi, niektórzy byli zniesmaczeni i chyba nam nie wierzyli. Na wszelki wypadek robili postój, by zebrać siły w dalszą drogę.

Było południe, więc nie spieszyliśmy się ze schodzeniem, odwiedziliśmy też Jamske Pleso, schowane w lesie blisko szlaku. Michał proponował jeszcze jedną trasę na ten dzień, ale ja czułam, że moje nogi wysoko mnie już nie poniosą tego dnia. Poza tym mocno się już zachmurzyło i gdy wchodziliśmy do lasu, wszystko nad nami spowite było mgłą. Niedługo potem usłyszeliśmy nad głowami helikopter lecący w kierunku Krywania :/ Dobrze, że już jesteśmy w bezpiecznym miejscu.

Udaliśmy się na jakiś regionalny obiadek, który z powodu podobieństwa naszego języka i słowackiego okazał się na talerzu czymś zupełnie innym niż się spodziewaliśmy. Byliśmy jednak bardzo głodni, więc talerze opróżniliśmy szybko. Następnego dnia w Tatrach pogoda była wyśmienita, my jednak patrzeliśmy ich osłonecznioną panoramę z basenów termalnych w Popradzie, również zażywając dużo słońca i ruchu :P W końcu należało jakoś uczcić 2 udane zdobycze górskie ;)

Tatrzańska kuracja odchudzająca ;)

2010-06-03T12:20:00.000+02:00

Początki wysokogórskiej przygody datuje się w moim przypadku na okres liceum. Zauroczony Tatrami podczas wyjazdów klasowych postanowiłem wziąć udział w letnim obozie zorganizowanym przez prof. W. Palucha. Pod koniec roku szkolnego otrzymaliśmy harmonogram wyjazdu oraz listę niezbędnych rzeczy, które powinniśmy wziąć ze sobą na wyprawę. No i zaczęły się pierwsze kłopoty, które zapoczątkowały lawinę tragicznie śmiesznych wydarzeń.

Pierwszy punkt listy mówił o tym, że musimy skombinować sobie namiot. Nie mając dostępu do sprzętu tego typu poinformowaliśmy o tym naszego profesora. Ten zaoferował nam pomoc i przyniósł swój stary namiot „po przejściach”. W czasie wyjazdu państwa Paluchów na wyprawę w Alpy namiot doznał „bliskiego spotkania trzeciego stopnia” ze stadem alpejskiego bydła. Płachta po tej przygodzie jakimś cudem ocalała, ale połamana została część tyczek. We własnym zakresie mieliśmy sobie je jakoś zreperować, bądź wymienić. Zdaliśmy się na naszą wiedzę techniczną i sami pokleiliśmy taśmą skota konstrukcję namiotu. Robota była wykonana na tzw. ostatni moment i z dużą dozą fantazji. Namiot po rozstawieniu przypominał bardziej krzywą wieżę w Pizie niż porządne schronienie przed żywiołami. Jednak mimo obaw o pierwszy jego kontakt z najlichszym wiaterkiem okazało się, że jest w stanie przetrzymać całkiem spore wichury i ulewne deszcze.

Punkt drugi… butla z gazem. Nie mając pojęcia o istnieniu takiego sprzętu jak kartusze z gazem i palnik, nasz zespół rozpoczął poszukiwania „prawdziwej butli”. Pierwszą sprowadziłem od cioci. Ucieszony tak szybko odniesionym sukcesem udałem się na stację benzynową w celu nabicia jej gazem… i tu pierwsza niespodzianka, bo butla była czerwona, a nowe przepisy dopuszczają do użytku jedynie niebieskie ( na stacji tłumaczą, że barwa czerwona zarezerwowana jest dla gaśnic i że nabicie butli jest niemożliwe). No i znowu znaleźliśmy się w punkcie wyjścia. Pewnego dnia otrzymuję telefon od rodzinki z Podlesia

- Mamy dla ciebie niebieską butlę!
-Hurra i znów w ostatnim momencie uratowany.

Butla może nie była ideałem oczekiwań… ale nie ma co narzekać. Darowanemu koniowi w zęby się nie patrzy. Sam żelazny pojemnik ważył 5kg, do tego dochodziła jeszcze masa 5 litrów gazu. Jakoś nie przyszło mi wtedy do głowy, że to obóz wędrowny i trza będzie to na własnych barkach targać do góry. W dniu, gdy z zapakowanymi do maksimum plecakami i naszą zdobyczą (butlą gazową) w ręce stawiliśmy się na miejscu zbiórki… profesor W. Paluch spojrzał na nas wielkimi oczami i zapytał:

-Co to jest?
-No jak to co? Butla… przecież była wymieniona na liście.
Profesor bez słowa udał się do bagażnika swego samochodu i po chwili wrócił w ręce z aluminiowym kartuszem o pojemności 0,5 litra :D Nic no, mamy butlę, to trzeba sobie teraz z nią jakoś radzić. Wymieniałem się tym ciężarem z moimi towarzyszami „niedoli” Marcinem i Bartkiem. Obawy miałem tylko podczas wędrówki po odsłoniętym grzbiecie Niżnych Tatr podczas burzy. Przecież jak piorun huknie we mnie to wybuch zmiecie pół góry.

Punkt trzeci… wyżywienie. Poza kilkoma zupkami chińskimi zabrałem także ze sobą odpowiednią ilość ówczesnych koron słowackich. W pierwszym napotkanym sklepie zakupiłem sobie 20 puszek RedBulla i słoik Nutelli, no i pieniądze niemal się skończyły. Nie dość, że do ciężaru butli dołożyłem sobie przez swoją głupotę kolejne rzeczy do dźwigania, to jeszcze tak nielogicznie zrobione zapasy żywności w zastraszającym tempie ulegały kurczeniu. Słoik nutelli starczył mi do ostatniego dnia obozu, ale wyczyszczony z zawartości został co do grama. Do dziś nie zapomnę chwili kiedy na koniec obozu prof. Paluch zakupił dużego arbuza i olbrzymia ilość lodów… dokładkom z mojej strony nie było końca. Mój głód był nie do zaspokojenia. Efektem tego pierwszego zderzenia z górami wysokimi była utrata 7 kg z mojej i tak już mizernej masy ciała. :)
Jednak za przygody oraz braterską więź, która wywiązała się między nami w górach nie wahałbym się zapłacić kolejnymi siedmioma kilogramami ;).

Zdjęcie wykonane aparatem Marcina podczas zupełnie innego obozu w zupełnie innych górach, ale w tym samym towarzystwie. Na zdjęciu od lewej: Bartek, ja i Marcin :)

Tatry Słowackie - Sławkowski Szczyt

2010-06-02T20:48:00.000+02:00

W lipcu ubiegłego roku znów byliśmy na kilka dni w Tatrach Słowackich. Pierwszego dnia będąc tam w godzinach południowych wybraliśmy coś nie wymagającego technicznie i czasowo, czyli Slavkovsky Szczyt (2452 m n.p.m.). Wyruszyliśmy nań niebieskim szlakiem ze Starego Smokowca i tym samym wróciliśmy, gdyż to niestety jedyna opcja dla tej góry. Zgodnie z treścią mapy wejście miało nam zająć około 5 godzin a zejście niecałe 4. Sugerując się liczbami, spakowaliśmy oczywiście czołówki i prowiant, nastawiając się na późny powrót na kwaterę.

Mieliśmy dobre tempo a zatrzymywaliśmy się jedynie na krótkie postoje, by zrobić zdjęcia i założyć kurtki, gdyż mimo ogólnie panującej ładnej pogody, powyżej 2000 m n.p.m. wchodziliśmy już w chłodną chmurę. Slawkowski Szczyt to chyba najprostszy technicznie dwutysięcznik w Tatrach Wysokich, po prostu stroma ścieżka pod górkę, bez jakichkolwiek umocnień, co do których też nie zachodziła potrzeba (bo zdarzały mi się miejsca w Tatrach gdzie umocnienie by się przydało, a tu nic). Wchodziliśmy dość późno, więc mijali nas wyłącznie ludzie schodzący z góry.

Na szczycie byliśmy sami a chmury na szczęście podniosły się, ukazując nam piękną panoramę Tatr Wysokich wraz Gerlachem, Czerwoną Ławką czy Łomnicą. Patrząc na południe widzieliśmy rozległe Obniżenie Liptowsko-Spiskie z Niżnymi Tatrami na horyzoncie. Schodząc spotkaliśmy sympatyczną kozicę, dla której posiłek złożony z traw był ważniejszy niż turyści z aparatem. Jako że najsmaczniejsze musiały okazać się źdźbła tuż przy ścieżce, zdążyliśmy naszej towarzyszce zrobić sporo zdjęć, nie dowierzając, że udało nam się tak blisko podejść. Na dole byliśmy po niecałych 6 godzinach, czyli jak na lipiec 18-sta to całkiem młoda godzina.

Po powrocie do domu mieliśmy jeszcze jedną górską niespodziankę. Przeglądaliśmy zdjęcia, by pousuwać nieudane i powspominać. Na jednym ze zdjęć, zrobionym w lesie, na odcinku, gdzie nie spotkaliśmy nikogo, okazało się, że w krzakach był jakiś mężczyzna. Chyba nie był do końca zadowolony z tego, że robię mu zdjęcie, ale na szczęście nie zdawałam sobie sprawy z jego obecności, bo mogłam się nieźle przestraszyć.

Jeśli znajdujesz siebie na którymkolwiek zdjęciu, to przepraszam, napisz komentarz, a zostanie usunięte.

W Tatrach Słowackich – Czerwona Ławka

2010-05-31T14:20:00.000+02:00

Pierwszą moją wycieczką w Tatry Słowackie była wyprawa wraz z Michałem na Przełęcz Czerwona Ławka i na Krywań. Na Krywań dwukrotnie nie udało mi się wejść, ze względu na warunki pogodowe, a dokładniej szalejące burze, które raz nas przepędziły z wysokości około 2000 m n.p.m. a drugi raz gdy podchodziliśmy już na Mały Krywań. Wtedy to chyba przeżyłam jedną z gorszych burz w Tatrach. Decyzję odwrotu (a właściwie: ucieczki) podjęłam, gdy na przeciwległym stoku, po drugiej stronie szerokiego żlebu rozbłysnęło uderzenie pioruna. Nie wiem, ile to było metrów od nas, ale ciągle pamiętam huk w uszach i błysk. Z burzami w górach nie należy chojrakować i ja tym bardziej nie mam zamiaru!

Jeśli Krywań jest taki niegościnny wybieramy inny szlak. Kolejnego dnia Michał proponuje Czerwoną Ławkę, na której miał już okazję być. Pogoda na szczęście teraz dopisuje. Ruszamy szlakiem ze Starego Smokovca w kierunku Doliny Malej Studenej doliny (nie wiedzieć czemu na polskich mapach tłumaczonej jako Dolina Małej Zimnej Wody). Mijamy piękne wodospady i już żałujemy, że nie mamy przy sobie aparatu fotograficznego, a to dopiero początek dnia.

Szybko przeszliśmy dolinę zakończoną dość wysokim progiem, ponad którym mieści się schronisko Teryho Chata. Idziemy oczarowani pięknem doliny, spotkaną kozicą i potężnymi granitowymi górami z najbardziej chyba spektakularną zachodnią ścianą Łomnicy (2190 m n.p.m.). Wokół jej i okolicznych szczytów zaczynają się zbierać cumulusy mimo wczesnej jeszcze, porannej godziny, co oznacza koniec przyjemnych promyków Słońca. Boimy się, że znów zacznie się ten cyrk, co poprzedniego dnia na Krywaniu. Póki jednak nie grzmi – idziemy!

Był to koniec czerwca, a powyżej schroniska, w rejonie malowniczych Spiskich Stawów, zalegało jeszcze sporo zleżałego śniegu. Patrząc na mapę i szukając w pamięci Michał starał się wskazać kierunek marszu. Nie było to jednak takie proste, gdyż szlak na dłuższym odcinku musiał być schowany pod śniegiem, no i dawno nikt tędy nie szedł. Michał wskazał grzbiet na zachód i proponował podejście bliżej w celu odnalezienia drogi na właściwą przełęcz. Poszedł pierwszy, a ja za nim ostrożnie stąpając po twardym śniegu na coraz to bardziej stromym płacie.

Kiedy zaczynało mnie już niepokoić szukanie szlaku, który wyraźnie długo nie wykazywał niczyjego zainteresowania, Michał krzyknął wreszcie: Jest! I naszym oczom ukazał się żółty pasek namalowany na skale, a obok niego wystający pionowo ze śniegu łańcuch. Jest to ponoć najdłuższy łańcuch w Tatrach, ale nie wiem czy nam się liczy, bo początek był schowany głęboko pod śniegiem :P.

W miejscu, z którego startowaliśmy już na właściwy szlak należało się więc bez pomocy tegoż łańcucha wgramolić na półkę, będącą gdzieś na wysokości mojego nosa. Michał to jakoś sprawnie zrobił, a ja musiałam się trochę nagimnastykować. Spodziewałam się czegoś jednak łatwiejszego. Michał widząc moje kłopoty ze startem pyta czy chcę iść wyżej. Jest to szlak jednokierunkowy i zdaję sobie sprawę, że wspinaczka nie będzie prosta, a ja byłam jeszcze bardzo niedoświadczona. Po chwili namysłu stwierdziłam jednak, że trudniej niż na tej półce chyba nie będzie, a poza tym będzie już normalnie funkcjonujące ubezpieczenie. No i miałabym problem, żeby teraz zejść z tej półki z powrotem.

Ruszamy więc dalej w górę. Michał szybko przeskakuje z półki na półkę, czasem odwraca się by zobaczyć jak sobie radzę. A radzę sobie nieźle. Szlak nie jest na szczęście eksponowany, gdyż poprowadzony tuż nad wąskim żlebem. Jest jednak dużo chwytów i stopni. Pomagam sobie czasem łańcuchem. Niekiedy jednak zadaję sobie pytanie, co miał na myśli założyciel szlaku, dając umocnienie na środku gładkiego, pionowego wygładu. Tym bardziej, że można ten wygład obejść całkiem przyzwoitą półeczką. Tak więc przyklejona do ściany pomykałam takimi półeczkami i kiedy trzeba było gramoliłam się na te wyżej położone. W pewnym momencie Michał zrobił odpoczynek na skale, a gdy się do niego zbliżyłam oznajmił, że przełęcz jest nasza.

Trochę mnie to zdziwiło, że tak szybko poszło, no a ściany wciąż pną się w górę. Były to ściany Małego Lodowego Szczytu i Prostrednych Hrot po drugiej stronie. Na szczyty te nie wiodą żadne szlaki turystyczne, a z tej perspektywy nie wyglądają też gościnnie, choć nie widzimy wszystkiego, bo chmury są coraz niżej. Na przełęczy nie ma dużo miejsca, więc postanawiamy już schodzić. Łańcuch rzeczywiście ciągnie się nieprzerwanie. Na szczęście odcinek zejściowy jest już łatwiejszy technicznie i szybko lądujemy na płacie śnieżnym, już nie tak dużym jak po wschodniej stronie Czerwonej Ławki.

Niedługo później spotykamy sympatyczną rodzinę świstaczków. Żałujemy, że nie uwiecznimy ich na zdjęciach, ale może i dobrze że nie odstraszamy ich aparatami. Więc spędzamy niezapomniane chwile sam na sam z hałaśliwą rodzinką. Przez całą trasę spotykaliśmy tylko dzikie zwierzęta, co podniosło znaczenie wycieczki. Ludzi spotkaliśmy dopiero przy schronisku Zbojnicka Chata, położonym w górnej części Velkiej Studenej doliny (polskie tłumaczenie: Dolina Staroleśna). Otoczonej potężnymi ścianami Javorovego Szczytu (2418 m n.p.m.) i Świstowego Szczytu (2383 m n.p.m.), poniżej których rozsypane są znów malownicze jeziorka. Niebo zaciągnęło znów na dobre, ale my szybko i radośnie schodzimy już do Starego Smokovca, gdzie nagradzamy się pysznym smażonym serem z ziemniakami i lokalnym piwkiem ;)

Zdjęcia umieszczone w poście pochodzą z innych wypraw niż opisana, ale oddają właściwe miejsca. Dziś umieszczając ten wpis, przeglądam informacje i zdjęcia z tego szlaku na Internecie. Najbardziej rzuca mi się w oczy informacja, że szlak czynny jest od 1 lipca do 30 października… i wszystko jasne ;)

W stronę Świnicy – 29.XII.2007

2010-05-30T22:40:00.000+02:00

To był jeden z najładniejszych pogodowo dni w Tatrach. Postanowiłem z Ciepłym i Agą pójść na Giewont (1895 m n.p.m.) i ewentualnie dalej. Na Giewont doszliśmy szybko z Doliny Strążyskiej przez Grzybowiec (czerwony szlak). Następnie udaliśmy się w stronę Czerwonych Wierchów.

Po drodze spotkaliśmy Marcina i Alę. Dalszą drogę kontynuowaliśmy razem. Z Giewontu Kopa Kondracka (2005 m n.p.m.) wydawała się być tak blisko, a jednak podejście kosztowało trochę wysiłku. W dodatku nagle zerwał się silny wiatr i zaczął w nas sypać strasznie twardymi i drobnymi płatami śniegu, które mocno kuły. Trudno się oddychało, musieliśmy zasłaniać twarz i uważać żeby nie dać się przewrócić. O dziwo wiatr po kilkunastu minutach ustał. Niebo było nadal bezchmurne i doszliśmy do Kopy Kondrackiej. Na kopie było kilka osób i nawet jeden narciarz.

Szkoda było nam dnia więc udaliśmy się w stronę Kasprowego Wierchu (1987 m n.p.m.) – w końcu to tylko 2 godzinki z Kopy. Mnie jednak już wtedy zaczęła chodzić po głowie niespokojna myśl - może dałoby się zdążyć i na Świnice (2301 m n.p.m.) wejść. Nie byłem jeszcze na Świnicy zimą. Widziałem ją z oddali i jakby czułem jej przyciąganie. Gdy stanęliśmy na Kasprowym było już późno – nie pamiętam, która była godzina ale zachód powoli się zbliżał. Powietrze było jednak niesamowicie przejrzyste i wciąż wspaniale było widać otaczające nas szczyty, a w tym i Świnicę.

Z Kasprowego na Świnicę to tylko 1,5 godziny dumałem sobie. W końcu nie wytrzymałem i lekko podśmiechując się powiedziałem, że pójdę w stronę Świnicy, i żeby nie czekać na mnie. Dodałem, że zejdę sobie do Murowańca przez Przełęcz Liliowe. Cały czas jednak skrycie myślałem o wejściu na Świnicę. Trudno mi to wyjaśnić, po prostu coś mnie tam ciągnęło… Dojście do Przeł. Świnickiej zajęło mi jednak więcej czasu niż przypuszczałem. Już ewidentnie zachodziło słońce. Zastanawiałem się cóż robić – patrząc na wspaniały zachód słońca. Miałem w końcu czołówkę – księżyc zapewne też by poświecił… Stąd to tylko godzinka, a nawet pół godziny starczy jak się postarasz - takie myśli mnie nachodziły.

Spojrzałem raz jeszcze na Świnicę i zauważyłem jak ktoś z niej schodzi. Był to samotny mężczyzna około 35 letni. W końcu do mnie doszedł – spytałem się skąd idzie. Rzekł mi, że przeszedł Orlą Perć. Później jakoś w rozmowie wyszło, że reszta jego kompanów została na Kozim Wierchu, bądź Koziej Przełęczy – już nie pamiętam dokładnie. Myślę, że szedł z Koziej Przełęczy, gdyż niemal niemożliwością jest przejść całą trasę Orlej Perci w jeden dzień w warunkach zimowych (latem nie ma z tym większych problemów). W każdym razie byłem pod wrażeniem. Po paru słowach spojrzał w dół i ruszył przełęczą świnicką na dół. Odchodząc rzucił jeszcze spoglądając na mnie, że nie trzeba mieć raków i mógł je ściągnąć do tego zejścia. Wtedy jeszcze nie miałem raków ani czekana, a zejście w dół trochę mnie niepokoiło – kąt niemal 90 stopni. Spojrzałem na słońce – całkiem już zaszło. Machnąłem ostatecznie na Świnicę. Cyknąłem jej ostatnie zdjęcie, spakowałem aparat do plecaka i przystąpiłem do schodzenia.

Nie było tak trudno schodzić jak się obawiałem. Robiło się jednak coraz szybciej ciemno. Szedłem szybko starając się dogonić samotnego wędrowca. Zacząłem zjeżdżać na tyłku. Zbliżałem się do niego. Nikogo oprócz nas nie było. On jakby przystanął. Gdy już byłem jakieś 10 metrów od niego nagle się do mnie odezwał z pytaniem jak iść. Cały czas szedłem za nim i nie myślałem, iż zgubimy drogę. Nie było innych śladów oprócz naszych, a w ciemności trudno o dobrą orientację. Szliśmy teraz razem na czuja – bo oczywiście nie wiedziałem jak iść, coś tam tylko mi się zdawało. On pierwszy torował drogę. Zacząłem się trochę niepokoić patrząc na niego. Szedł nierównym krokiem, coraz głębiej oddychał, wolno podnosił się gdy wpadał w śnieg – widać było po nim, że jest na ostatkach swoich sił. A droga nie była najlepsza, co parę kroków nasze nogi wpadały głęboko w śnieg. Trzeba je było wyciągać, znów parę kroków i znów się zapadaliśmy.

Na chwilę stanęliśmy i napiliśmy się. Było mroczno, otaczające szczyty zasłaniały upragnione światło księżyca. Wyciągnęliśmy czołówki. Zwolniłem towarzysza z prowadzenia i odtąd ja torowałem drogę, mając również większy wpływ na jej kierunek. Czułem, że mam jeszcze sporo sił. Wciąż szliśmy na czuja, cały czas zapadając się w śniegu. I tak wleźliśmy jak się okazało w kosodrzewinę, i jeszcze głębiej zaczęliśmy wpadać pod powierzchnię śniegu. Koszmar łazić w takim śniegu i wpadać w przykrytą nim kosodrzewinę! W końcu się trochę uspokoiło. Doszliśmy do jakiejś bardziej płaskiej powierzchni. Zaraz jednak okazało się, że jest to staw – Długi Staw, a może Zielony Staw, nie wiem który. Pokrywa lodowa nie była zbyt mocna – słyszeliśmy jak pęka. Powoli też robiłem się zmęczony – co jakiś czas migało mi jakieś niebieskie światło przed oczyma, gdy spoglądałem na niebo. Udało nam się jednak wygramolić z tego stawu i ruszyliśmy za strumykiem. Wtedy już wiedziałem, że trafimy na Hale Gąsienicową.

Na hali rozeszliśmy się. Musiałem jeszcze wrócić do Zakopanego, gdzie nocowaliśmy, a on nocował w Murowańcu. Schodząc pomyliłem drogi i znalazłem się na narciarskim szlaku. Ten szlak jest dłuższy i sporo czasu zajęło mi zejście. Momentami biegłem – nie wierząc, że ta droga wciąż się nie kończy. Na koniec zostało mi jeszcze dojście z Kuźnic na piechotę do miejsca naszej noclegowi w centrum Zakopanego. Tym razem odpuściłem sobie Świnicę, ale nie żałuję tej decyzji, no może troszkę…

O to foty z tego dnia:

Drogą wspomnień – pierwszy raz w wąwozie Orrido Comelle…

2010-05-28T18:58:00.001+02:00

Tuż po skończeniu liceum wziąłem udział w obozie górskim odbywającym się w Wysokich Taurach, Masywie Dachsteinu oraz w Dolomitach. Organizatorami tej wspaniałej eskapady był duet nauczycieli geografii a zarazem niesamowitych pasjonatów podróży, którzy swą miłością do górskich wędrówek zarazili już rzesze młodzieży – państwa Paluchów.

Nabrawszy już nieco doświadczenia na tatrzańskich obozach, tym razem udało mi się uniknąć spektakularnych głupot i spakowałem się jak należy. W zgranej kompani ruszyliśmy na podbój Alp. O wielu przygodach, które miały miejsce podczas tego i innych licealnych obozów pewnie przyjdzie Wam (naszym wiernym Czytelnikom ;) jeszcze nie raz czytać na tym blogu. Teraz chciałbym pominąć nieco chronologię i skoczyć do chwili kiedy znalazłem się u podnóży masywu Pala.

Zaraz po opuszczeniu busa w Gares ruszyliśmy szybkim krokiem przez gęsty las w górę. Miejscami ścieżka biegła na tyle stromo, że trzeba było pomagać sobie rękoma. Na plecach ciążyły nam mocno spakowane plecaki. Dotarliśmy do rozgałęzienia szlaków. Odbicie w lewo prowadziło do ukrytego w lesie, bajecznego wodospadu Cascata Bassa. Jest to najładniejszy wodospad jaki udało mi się do tej pory zobaczyć. Woda malowniczymi warkoczami spada w z wysokości kilkudziesięciu metrów w postaci szerokiego strumienia. Spędziliśmy tu długie chwile nie mogąc do syta nacieszyć się tym widokiem. Wróciliśmy na główny szlak wędrówki, który doprowadził nas do stóp potężnego skalnego urwiska, z którego szczytu jedną wąską strugą wody spadał w dół dużo wyższy, ale już nie tak malowniczy jak poprzedni wodospad Cascata Alta. To tam w górze znajduje się wylot wąwozu Orrido Comelle i to właśnie tam staniemy po upływie, według przewodnika niecałych 30 min. Chyba autor się sporo pomylił…! Niemożliwym wydaje się dostanie tam, a zrobienie tego w 30 minut pewnie graniczy z cudem.

Dochodzimy blisko ściany skalnej i skręcamy w lewo wędrując wzdłuż niej. W pewnym momencie ścieżka robi obszerny zakos i stajemy na wąskiej skalnej półeczce, która w szybkim tempie zaczynamy wspinać się ku wylotowi wąwozu. Jeszcze trzeba obejść jeden nieprzyjemnie eksponowany moment, w którym skalna półka mocno się zwęża i opada ku przepaści. Dalej trasa nie dostarcza już większych emocji. Zdziwieni spoglądamy na zegarki… rzeczywiście nie upłynęło nawet pół godziny od momentu kiedy ruszyliśmy ścieżką od wodospadu.

Teraz przekraczamy most zawieszony nad potokiem Orrido Comelle i wzdłuż ścian wąwozu pniemy się ku dolinie Val delle Comelle. Cały czas trzymamy się prawej strony wąwozu, co jakiś czas napotykając miejsca trudniejsze technicznie ubezpieczone liną, bądź też drabinami. Mimo ciężkich plecaków pokonujemy wszelkie trudności bez kłopotów. W pewnym miejscu gubimy szlak i idziemy dnem wyschniętego koryta potoku, pokonując na swej drodze potężne głazy. Po wyjściu z tej wąskiej skalnej gardzieli oczom naszym objawił się przedziwny krajobraz płaskodennej, U-kształtnej, suchej doliny, otoczonej ogromnymi ścianami „gigantów Pali”.

Tu rozbijamy w miarę sprawnie nasz namiot (czego nie można było powiedzieć podczas pierwszych noclegów na wyprawie:). Namiotową ekipę stanowi doborowe towarzystwo. W trzyosobowym namiocie śpią moi przyjaciele i towarzysze niejednej górskiej przygody Marcin i Bartek oraz młodszy kolega ze szkoły Adam, który raz po raz zadziwiał nas swoją niesamowitą kondycją. Nie będąc w stanie się pomieścić barkami w namiocie śpimy na zakładkę, jedni głowami zwróconymi ku tyłowi namiotu inni ku wylotowi. To rodzi pewne niedogodności… ;) Na tej wysokości, przy wiecznie panującym w Dolomitach deficycie wody, ciężko z dbaniem o dokładną higienę całego ciała. Po trudach kilkugodzinnej wędrówki, chyba nie musze Wam opowiadać jak mogą śmierdzieć stopy. Śpiąc w tej konfiguracji nie mogliśmy uniknąć wzajemnego wdychania smrodu ;) ale nawet i te traumatyczno-zabawne chwile wspominam teraz z wielkim sentymentem… a może ze szczególnym sentymentem wspominam właśnie wszystkie tego typu niewygody.

Dziewczyny bardziej zaprawione w boju nacierają się stwardniałym śniegiem, zalegającym w ocienionych miejscach doliny od zimy. Przed noclegiem z kolegą Furerem (jednym z Gimbusiów – tak nazywaliśmy ekipę z gimnazjum im. Mikołaja Kopernika w Katowicach) udajemy się w dół wąwozem Oriddo Comelle po wodę.

Poranek kolejnego dnia był chłodny, ale pogodny. Zwijamy nasze obozowisko i ruszamy w dalszą drogę doliną Comelle. Trasa ta wiedze przez trzy płaskie piętra doliny oraz ścianki, które znajdują się na końcu każdego z nich. Chwile spokojnej wędrówki przeplatane są więc momentami bardziej ekscytującej wspinaczki ubezpieczonej liną (niby nic trudnego, jednak z ciężkimi plecakami, bywa naprawdę ciekawie). Idąc w górę doliny napotykamy ponor, gdzie znika woda strumyka. Ciekawe zjawisko… rzeka zamiast zwężać się w górę jej biegu, rozszerza się. W ostatnim z pięter doliny rozbijamy nasz drugi obóz. Poszukiwania wody zabierają nam tu znacznie więcej czasu. Wreszcie znajdujemy cieknący po ścianie skalnej ciurek i przystawiając butelkę spędzamy długie minuty w oczekiwaniu aż się napełni. Chwile te zapełniamy gawędzeniem o kolejnych górskich podbojach, które staną się naszym udziałem… m.in. w takich miejscach jak to, podczas tej wyprawy zrodził się pomysł, a raczej marzenie podboju Mont Blanc.
Po opuszczeniu doliny wchodzimy na płaskowyż Altipiano. Krajobraz, który rozpościera się dookoła jest iście księżycowy. Dopiero tu po kilku dniach wędrówki po masywie Pali napotykamy pierwszych ludzi, którzy zazwyczaj wyjeżdżają tu kolejką do schroniska Rosetta i stamtąd rozłażą się we wszystkie strony, ale jedynie w obrębie samego płaskowyżu. To właśnie ta dzikość i spokój stanowią największe atuty tych wysuniętych daleko na południe, położonych z dala od głównych tras migracji turystów rubieży Dolomitów. Tego dnia wchodzimy jeszcze na szczyt Cima Della Fradusta (2939 m n.p.m.) i schodzimy do naszej cudownej doliny na biwak. Kolejnego dnia miał być nasz wielki dzień – wejście na pierwszy w życiu trzytysięcznik.

C.D.N. …a do masywu Pali, już jako współorganizator wypraw będę powracał jeszcze niejednokrotnie… i jeszcze niejedną przygodę przyjdzie mi przeżyć w miejscu, które jak mi się zawsze wydawało poznałem już bardzo dobrze, a jednak zawsze się w tej kwestii myliłem.

Wszystkie zdjęcia autorstwa Marcina O., strzelane jeszcze analogowym aparatem i skanowane :)

Nasze góry

2010-05-27T23:09:00.000+02:00

"Starsza generacja lubi oskarżać młodych o brak wszelkiego respektu dla gór. W moim przypadku respekt ten nigdy nie uległ żadnej zmianie, zmienił się tylko mój stosunek do pokonywanych trudności. Nie myślę, że dzisiejszy młody wspinacz stojąc u stóp ściany doświadcza innych przeżyć niż ci, którzy byli przed nim – tej dziwnej mieszaniny wzbierającej energii, podniecenia, przyjemności oczekiwania, szacunku dla przyrody i Stwórcy, a także, przyznajmy to szczerze, wcale niemałego strachu. Znamy góry i ich niebezpieczeństwa, jak więc moglibyśmy stracić dla nich respekt? Przecież z każdą kolejną wspinaczką podejmujemy na nowo walkę z przyrodą, która może być zarówno przyjacielem, jak i bezlitosnym wrogiem. W tym też tkwi tajemnica egzaltacji odczuwanej po szczęśliwie zakończonej walce, gdy stoimy na wierzchołku wyczerpani lecz zwycięscy, z pokonanym gigantem pod stopami. Kochamy wówczas i przyrodę, i wszystko na świecie, wiedząc przy tym, że odniesione zwycięstwo było w istocie zwycięstwem tylko nad samym sobą. Być może to my – „ekstremiści gór”, jesteśmy najbardziej świadomi nicości człowieka wobec otaczającego go wszechświata." Hermann Buhl*

Te słowa austriackiego alpinisty z 1954 roku są dla mnie łącznikiem wszystkich, którzy mają w sercu góry. Słowa ponadczasowe jednoczące nas bez względu na trudność pokonanych dróg, warunki pogodowe, wysokość góry, nie ważne czy korzystasz ze skali krakowskiej, UIAA czy amerykańskiej, czy przemierzyłeś właśnie Beskidy. TAKICH właśnie ludzi spotkałam w górach niejednokrotnie.

W 2007, kiedy po kilkudniowej, górskiej trasie i załamaniu pogodowym wylądowaliśmy z Michałem na campingu w San Martino di Castrozza. Mieliśmy odpocząć i nasycić się chińskimi zupkami i mielonką. Pewna sympatyczna włoska rodzina zaprosiła nas zupełnie bezinteresownie na ciepły, domowy obiad.

W czasie tego samego wyjazdu, wchodząc na Piz Boe spotkaliśmy grupę Polaków z Nowego Sącza, którzy próbowali sił wysokogórskich pod okiem doświadczonego i opłaconego przewodnika. Nie odmówiliśmy ich zaproszenia do autokaru, w którym przemierzyliśmy około 50 km z muzycznym akcentem piosenek Marka Grechuty, polskim piwem i mową. Po dwóch tygodniach tułaczki we dwójkę z dala od ojczystego języka – miód dla uszu.

Innym razem, w 2008 roku w Tatrach, sympatyczny pan, który przemierzał właśnie kolejny swój raz Orlą Perć, podratował moje siły i podłamanie paczką słodziutkich rodzynek. Tu mogliśmy się z Michałem odwdzięczyć, dając mu kanapki, które nie były już tak bardzo potrzebne.

Chłopakowi niosącemu w Tatrach około pół godziny mój polar, który odpiął mi się od plecaka i spadł na ziemię. Gdy zatrzymałam się na krótki odpoczynek, odzyskałam zgubę, o której utracie jeszcze nie wiedziałam.

I kilku również bezimiennym wzajemnie towarzyszom górskich szlaków, spotykanych zwykle w miejscach, gdzie nie ma już tłumów. Osobom, które zawsze w takich miejscach pamiętają o górskim pozdrowieniu, wymieniającym doświadczenia, podającym sobie dłoń, niosącym pomoc. Czasem małą, niewiele może wymagającą, ale jakże znaczącą. Otwartych na innych ludzi i tym samy góry, przyrodę. Dziękuję losowi za skrzyżowanie dróg z tymi osobami, że i ja mogłam podać komuś dłoń... I za tą okazję, by im teraz podziękować ;)

Respekt dla gór jest dla takich ludzi nieodłącznym elementem marszu. Zwycięstwo nad sobą czułam wielokrotnie stając na szczycie czy u celu marszu. Stając na początku szlaku, czy jeszcze wyznaczając go wcześniej na mapie, człowiek zadaje sobie dużo pytań. Tym podstawowym jest zwykle, czy sobie poradzę? Jakże przyjemnie odpowiedzieć sobie później: tak. W przypadkach, kiedy musiałam sobie powiedzieć jednak: nie, najbardziej poczułam tą nicość człowieka. Aby szanować góry naprawdę, trzeba poczuć smak tych dwóch słów: tak i nie. Bez tego nie ma też przygody.

*cytat pochodzi z książki Poniżej i powyżej 8000 metrów H. Buhla. Wyd. AT Publications, 1994

Nowy członek drużyny!

2010-05-26T20:38:00.000+02:00

Do naszego małego zespołu wyprawowego dołączył w ostatnich dniach kolega Adam Segeth, który podobnie jak my jest wieloletnim członkiem AZS UŚ. Adam to także doświadczony turysta, który wiele czasu spędził w wysokich górach. Miał już też okazję przekroczyć granicę 4000 m n.p.m. Jego obecność na wyprawie będzie stanowiła bardzo duże wsparcie dla naszego zespołu. Witamy serdecznie w ekipie :)

STABIL

2010-05-25T19:24:00.000+02:00

Sponsorem naszej wyprawy na Mont Blanc zostało Przedsiębiorstwo Produkcyjno – Usługowo –Handlowe „STABIL” sp. z o.o. z Chrzanowa. Niezmiernie cieszymy się za zainteresowanie naszym przedsięwzięciem.

AWOS

2010-05-25T19:16:00.001+02:00

Pierwotnie planowaliśmy jechać autokarem do Les Houches. Jednakże pod Mont Blanc pojedziemy samochodem! Pragniemy serdecznie podziękować za udzielony nam rabat firmie AWOS wynajmującej samochody - www.awos.com.pl

Passo Ombretta (2702 m n.p.m.)

2010-05-24T07:33:00.001+02:00

W Dolomitach podobnie jak w Tatrach są schroniska. Jednakże, oprócz nich można znaleźć liczne blaszane schrony czy kapsuły. Są one podobnej konstrukcji, z reguły czerwone. Mimo ich niewielkich rozmiarów mieszczą 10 miejsc do spania i stolik pośrodku. Zazwyczaj jest w nich jakieś jedzenie pozostałe po wcześniej odwiedzających – dobry to zwyczaj, gdyż w razie załamania pogody można w nich przenocować i posilić się.

Najbardziej podobał mi się schron na przełęczy Passo Ombretta biwak M. dal Bianco (2702 m n.p.m.). Mieliśmy w nim 2 noclegi. Nocleg przed wypadem na Marmoladę i nocleg po tym wypadzie. Schron położony jest w bardzo korzystnym widokowo miejscu. Widać stąd potężną ścianę Marmolady, a w oddali inne masywy górskie. Wschody i zachody były tu przepiękne. Mieliśmy w dodatku szczęście, w tym miejscu zaobserwować widmo Brockenu. Blisko schronu można było również zobaczyć dzikie górskie kozice, które nie wiele sobie robiły z naszej obecności. Ciekawi mnie jak to jest w takim blaszanym schronie podczas burzy – pioruny muszą nieźle walić...

Zdjęcia z Passo Ombretta:

Marmolada (3343 m .n.p.m.)

2010-05-23T23:09:00.001+02:00

To był mój drugi wypad w Dolomity. Pierwszy, w sierpniu 2007, z Michałem, przeszedł do historii jako deszczowo-śnieżny, ale bogaty w przygody dwojga tułających się po górach marzycieli. Ten drugi wyjazd, w gronie bardziej już złożonym (Michał, Malkolm, Marcel, Ola, Przemek i ja), okazał się łaskawszy w warunki pogodowe, więc przywieźliśmy sporo wysokogórskich przygód.

Dla mnie ta wyprawa stanęła pod dużym znakiem zapytania jakieś 3 dni przed datą wyjazdu, gdy paskudne choróbsko rozłożyło mnie na łopatki. Grypa, zapalenie pęcherza i potworne osłabienie spowodowały, że straciłam zapał do wyjazdu i rozważałam odsprzedanie mojego biletu komuś, kto nie zepsuje reszcie ekipy wyprawy. Cóż innego miałam myśleć, jeśli dzień przed odjazdem stan zdrowia nie wskazywał poprawy, a ja byłam tak słaba, że nie byłam stanie przyciągnąć troków w plecaku. Silna motywacja z Michała strony doprowadziła mnie jednak do autobusu, w którym miałam jeszcze kilkanaście godzin na dojście do zdrowia.

Oczywiście to tak szybko nie nastąpiło, a pierwsze kilometry w górach, z ciężkim plecakiem, i początkowo nawet nieduże podejścia dały mi się mocno we znaki i wyzwalały duże obawy na najbliższe plany. Po pierwszym dniu i nocy w górach zaczęłam dostrzegać szybkie poprawy w stanie zdrowia. I od treningowej wspinaczki na Cima Ombretta Orientale zaczęłam stopniowo nabierać sił, choć niektóre objawy choroby jeszcze czasem przeszkadzały…

Kolejnego dnia naszym celem była Marmolada – najwyższy szczyt Dolomitów, gdzie spaliśmy u stóp jej południowej ściany już 2 noce. Poszliśmy „ na lekko”, zostawiwszy plecaki w biwaku wczesnym, słonecznym rankiem ruszyliśmy w szlak. Pierwszą obawą była pogoda, która dzień wcześniej stroiła z nas żarty w postaci burz. Co jeśli nas złapie na szlaku składającym się z żelaznych umocowań? Na myśl o wspinaczce w czasie burzy po piorunochronie żołądek podchodził mi do serca.

Początkowo gramoliliśmy się nużącą ścieżką po osypującym się piargu. Gdy jednak dotarliśmy do właściwego szlaku, który rozpoczynał się pionową żelazną drabiną umocowaną w skale, poczułam że tu nie będzie żartów. I jeśli podejmuję decyzję, żeby iść dalej, muszę też tędy wrócić. Nie wiem czy pod wpływem silnie jeszcze działających leków na mój organizm, nie analizowałam sytuacji w sposób mi zwyczajowy: Czy aby na pewno sobie poradzę? Lecz, po prostu, wraz z resztą ekipy, wyciągnęłam uprząż, lonże i kask z plecaka i dokładnie to wszystko na sobie pozapinałam, zostawiając oczywiście pod ręką aparat ;)

Pierwsze kroki stawiane na metolowych, wyślizganych już nieco stopniach i przepinanie co kilka metrów karabinków na żelaznych przepinkach via ferraty kosztowały mięśnie dużego naprężenia, a umysł ciągłego skupienia. Może dlatego szybko pokonywaliśmy wysokość i trudności. Zatrzymywaliśmy się w momentach, gdzie układem ciała należało się dostosować do chwytów czasem naturalnych, a w dużej mierze sztucznie umieszczonych na grani. Oczywiście jak tylko się dało, stojąc na szerszej półeczce, kto mógł wyciągał aparat by uwiecznić nasz wyczyn.

Koniec sztucznych umocnień oznaczał rychłe zbliżanie się do szczytu. Jeszcze parę metrów skrajem lodowca i spokojne podejście na szczyt. Pogoda była piękna i choć przetaczających się kłaczków chmur po szczycie nie spieszyliśmy w dół. Pamiątkowe zdjęcia przy krzyżu na szczycie, posiłek (nie ma to jak czekolada w górach!), pamiątkowe zdjęcia słynnego wychodka na Marmoladzie, którego wylot znajduje się wprost nad południową, wspinaczkową ścianą tej góry, odwiedziny w małym, blaszanym schronisku.

Trzeba było jednak wracać, bo na szczyt pięło się coraz więcej ludzi, a droga wejściowa i zejściowa zachodniej grani jest ta sama. Nie uniknęliśmy oczywiście mijanek, ale już bardziej swobodnie, radośni ze zdobyczy schodziliśmy w dół. Dopiero zakwasy następnego ranka, gdy trzeba było z ciężkim plecakiem wracać w dół doliny, udowodniły jak duży był to dla mięśni wysiłek ;)